ΟΜΙΛΙΑ


ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑΣ


Από τον Πρόεδρο της


ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΘΡΑΚΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ


κ. Ελευθέριο Θ. Χατζόπουλο




«ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΚΑΙ Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ


ΘΡΗΝΟΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ»


Σέρρες 29 Μαΐου 2009




"Το δε την πόλιν σοι δούναι, ούτ' εμόν εστίν ούτ' άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών".


Η απάντηση αυτή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, προς την αντιπροσωπεία του Μωάμεθ επαναλαμβάνει ουσιαστικά και τυπικά τον Λεωνίδα με τους τριακοσίους στις Θερμοπύλες και επιβεβαιώνει για μια ακόμη αφορά το μεγαλείο της Ελληνικής ψυχής.


Σεβασμιότατε


Κυρία και κύριοι βουλευτές


Κύριε Νομάρχη και Νομαρχιακοί σύμβουλοι


Κύριε Δήμαρχε και Δημοτικοί σύμβουλοι


Στρατηγέ μας


Κύριε Διευθυντή της Αστυνομικής διεύθυνσης Σερρών


Κύριε Διοικητή της Πυροσβεστικής υπηρεσίας


Κύριοι εκπρόσωποι της πρωτοβάθμιας, δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης του Νομού Σερρών


Κύριε εκπρόσωπε του Κοινωφελούς ιδρύματος Χαριλάου Κ. Κεραμέως


Κυρίες και κύριοι εκπρόσωποι πολιτιστικών φορέων


Σεβαστοί προσκεκλημένοι


Κυρίες και Κύριοι




Η πρωτεύουσα του Χριστιανικού Ρωμαϊκού κράτους, η πόλη που ταυτίστηκε με τη ζωή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, και παραμένει κυρίαρχο θέμα σαν θρύλος και παράδοση στην συνείδηση όλων μας, ιδρύθηκε από τον Κωνσταντίνο τον Α! και σηματοδότησε με την παρουσία της, σημαντικές αλλαγές σε ολόκληρη την ανατολική περιφέρεια της Μεσογείου. Η πόλη θεμελιώθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 324 και εγκαινιάσθηκε στις 11 Μαΐου του 330. Η θέση της ήταν μοναδική για τον τότε γνωστό κόσμο, ενώ ακόμη και σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο στρατηγικά σημεία στον πλανήτη μας. Βρίσκεται στο σημείο που ενώνονται οι δύο ήπειροι, η Ευρώπη και η Ασία, ενώ ταυτόχρονα ελέγχει τους στρατιωτικούς δρόμους από τη Μαύρη θάλασσα προς τη Μεσόγειο, όπως και τους εμπορικούς δρόμους της εποχής της που ξεκινούσαν από την Ευρώπη και έφταναν στη Μεσοποταμία και μέσω του δρόμου του μεταξιού στην Κίνα.


Η θέση της ίδιας της πόλης ήταν εξαιρετικά οχυρή. Από τις τρεις πλευρές περικλείεται από θάλασσα (Προποντίδα, Βόσπορος, Κεράτιος κόλπος), ενώ από την τέταρτη μπορούσε να οχυρωθεί εύκολα με τείχος.


Χάρις στα απόρθητα τείχη της και στην ισχύ του βυζαντινού κράτους η Κωνσταντινούπολη έμεινε απόρθητη για σχεδόν 1000 χρόνια. Γνώρισε πολλές πολιορκίες από τους Αβάρους, τους Αραβες, τους Ρώσους, τους Βουλγάρους, αλλά έμελλε να πέσει για πρώτη φορά το 1204 στα χέρια των Σταυροφόρων, οι οποίοι κατευθύνονταν προς την Παλαιστίνη για να ελευθερώσουν τους Αγίους Τόπους.




Δευτερα 12 και Τριτη 13 AΠΡΙΛΙΟΥ 1204,


Το κυριότερο γεγονός που κλόνισε την ύπαρξη της ανεπανόρθωτα και οδήγησε στον οριστικό τερματισμό της υλικής και οικονομικής υπεροχής της


Οι ορδές των Φλαμανδών, των Φράγκων και των Γερμανών σταυροφόρων που συμμετείχαν στην 4η σταυροφορία ? τα χειρότερα στρώματα της δυτικής κοινωνίας, κακοποιοί, εγκληματίες, καιροσκόποι, ήταν αυτοί που κατέλυσαν και σύλησαν τη Βασιλεύουσα με αποτέλεσμα το Βυζαντινό κράτος να διασπαστεί σε τρία μέρη, Στην αυτοκρατορία της Νίκαιας, στο Δεσποτάτο της Ηπείρου και στην αυτοκρατορία της Τραπεζούντας.


Οι Βυζαντινοί ξαναπήραν στην κατοχή τους την Κωνσταντινούπολη το 1261 με τον Μιχαήλ Παλαιολόγο ο οποίος στέφθηκε αυτοκράτορας του Βυζαντίου ως Μιχαήλ Η! ο Ελευθερωτής και τη διατήρησαν για σχεδόν 200 χρόνια ακόμη. Παρά την αδυναμία τους οι Βυζαντινοί θα αποκρούσουν και άλλες πολιορκίες μέχρι να φθάσει η αποφράδα μέρα της 29ης Μαΐου του 1453.


Ας κάνουμε μια προσπάθεια να μεταφερθούμε νοερά στο χρόνο και στο χώρο και να δούμε την εξέλιξη των γεγονότων καθώς και τα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στο μεγάλο αυτό ιστορικό γεγονός.


Ο αυτοκράτορας διέβλεπε τις προθέσεις των Τούρκων και απεγνωσμένα ζητούσε βοήθεια από την Δύση. Στις απεγνωσμένες εκκλήσεις του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου η Ευρώπη απαντούσε με υπεκφυγές και αοριστίες. Ουσιαστικά η Χριστιανική δύση παρακολουθούσε με αδράνεια το παρατεταμένο ψυχορράγημα της πόλης. Η ανταπόκριση της Ρώμης και του Πάπα στο κάλεσμα της ιστορίας ήταν εντελώς ανεπαρκής. Ο προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, την εποχή εκείνη, Πάπας Νικόλαος ο Ε! ( 1447 ? 1455 ) προσπαθούσε να εκμεταλλευθεί τη δεινή θέση της βασιλεύουσας ζητώντας σαν αντάλλαγμα για την υποτυπώδη βοήθεια που υποσχότανε, την αναγνώριση της πρωτοκαθεδρίας της Ρώμης. Οι Ενετοί και οι Γενουίνοι παρόλο που διέβλεπαν ότι με την πτώση της Κωνσταντινούπολης κινδύνευαν τα προνόμια τους και οι κτήσεις τους στο Αιγαίο και την καθάπασα Ανατολή, παζάρευαν τον βαθμό της οικονομικής τους συμμετοχής. Από τον Οκτώβριο του 1451 μέχρι και τις 5 Ιουνίου του 1453 η Δύση παζάρευε με την Βασιλεύουσα χωρίς να στέλνει βοήθεια, ενώ η πόλη των πόλεων, η βασιλεύουσα είχε ήδη πέσει στα χέρια των Τούρκων πριν οκτώ μέρες:




ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ


Δύο ήταν οι δεσπόζουσες προσωπικότητες τη στιγμή της άλωσης ο Κωνσταντίνος ΙΑ! Παλαιολόγος και ο Μωάμεθ Β' ο Πορθητής Κωνσταντίνος ΙΑ' Παλαιολόγος


Τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, στο πρόσωπο του οποίου η λαϊκή παράδοση έπλασε το μύθο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, που θα ξαναζωντανέψει, όταν η Κωνσταντινούπολη θα ξαναγυρίσει στην κατοχή των Ελλήνων. Γεννήθηκε το 1405. Ήταν ο τέταρτος γιος του Μανουήλ Β' Παλαιολόγου και της Ελένης Δραγάση, πριγκίπισσας της Σερβίας. Όταν ήταν ακόμη νεαρός, ο πατέρας του Μανουήλ του είχε αναθέσει τη διοίκηση πόλεων του Ευξείνου Πόντου. Ξαναγύρισε στην Ελλάδα το 1427 όπου ανέλαβε με επιτυχία τη δεσποτεία της Βοστίτσας. Η δεσποτεία του ήταν ένας διαρκής αγώνας κατά των Φράγκων και των Τούρκων. Στο διάστημα 1435-1441 μετέβη στην Ιταλία, όπου μετείχε στις επιτροπές των Βυζαντινών, που προσπαθούσαν να πετύχουν την ένωση των Εκκλησιών (Ορθοδόξων-Καθολικών).


Τον Οκτώβριο του 1443 ανέλαβε δεσπότης του Μιστρά και τον Οκτώβριο του 1448 που ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Η' πέθανε λαός και η εκκλησία τον εξέλεξαν νέο αυτοκράτορα


H στέψη του Κωνσταντίνου IA' έγινε στον Μιστρά από τον τοπικό μητροπολίτη και όχι στην Κωνσταντινούπολη από τον Πατριάρχη. Ο λόγος ήταν ότι, αν η στέψη γινόταν από τον ενωτικό Πατριάρχη Γρηγόριο Μάμμα - ο οποίος τελικά αυτοεξορίστηκε στη Ρώμη -, θα ήταν πρόκληση στο λαϊκό αίσθημα και θα μπορούσαν να ξεσπάσουν ταραχές.


Ο νέος αυτοκράτορας έφθασε στην πρωτεύουσά του στις 12 Μαρτίου 1449 και έγινε δεκτός με ειλικρινή αισθήματα αγάπης από τον λαό του. Ο Κωνσταντίνος χρειαζόταν αυτή την αγάπη γιατί ήλπιζε ότι θα τον βοηθούσε να πείσει κλήρο και λαό για την αναγκαιότητα της Ένωσης και ότι έτσι θα κατόρθωνε να φανεί συνεπής προς τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει ο εκλιπών αδελφός του απέναντι στον πάπα της Ρώμης. H κληρονομιά του συλλείτουργου τον βάραινε. Γι' αυτό φρόντισε να πλαισιωθεί από ανθρώπους και των δύο τάσεων: Αρχιναύαρχο και Μέγα Δούκα όρισε τον Λουκά Νοταρά, ο οποίος ανήκε στους ανθενωτικούς και, μολονότι δεν ήταν ιδιαίτερα φανατικός, πίστευε, όπως λέγεται, ότι


«κρειττότερόν εστίν ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκω" ή καλύπτραν λατινικήν». δηλαδή


"Είναι προτιμότερο να δω να κυριαρχεί στην αγορά της Πόλης το φακιόλι των Τούρκων παρά η καλύπτρα των Λατίνων


Στρατοπεδάρχης έγινε ο Ιωάννης Καντακουζηνός, θερμός υποστηρικτής της Ένωσης. Ο Πρωτομάστωρ Δημήτριος Καντακουζηνός και ο Μέγας Λογοθέτης Μετοχίτης ήταν μάλλον ενάντιοι στην Ένωση αλλά θα συμφωνούσαν με ό,τι αποφάσιζε ο αυτοκράτορας. Το ίδιο και ο πιστός του φίλος και γραμματέας (και μετέπειτα ιστορικός της ¶λωσης) Γεώργιος Φραντζής (ή Σφραντζής).


Το βυζαντινό κράτος που παρέλαβε αποτελούνταν ουσιαστικά από την ίδια την Πόλη, κάποιες πόλεις στον Εύξεινο Πόντο και κάποια νησιά του Αιγαίου. Ο Κωνσταντίνος κατανοώντας ότι ο νέος Οθωμανός σουλτάνος, Μωάμεθ, επιζητούσε την κατάληψη της Πόλης , επισκεύασε βιαστικά τα τείχη της από τα οποία περίμενε ότι θα αποκρούσουν και αυτή τη φορά την επίθεση των εισβολέων. Όμως το βαρύ πυροβολικό του Μωάμεθ προξένησε μεγάλα ρήγματα στα τείχη. Η Πόλη έπεσε στις 29 Μαίου 1453 και ο Κωνσταντίνος ΙΑ' προτίμησε να πέσει ως απλός στρατιώτης στο πεδίο της μάχης, παρά να διαφύγει.





Μωάμεθ Β' ο Πορθητής (1432-1481)


Σουλτάνος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, έμεινε στην ιστορία ως ο Πορθητής της Κωνσταντινούπολης και της κατάλυσης της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.


Διαδέχθηκε τον πατέρα του Μουράτ Β' σε ηλικία 12 ετών το 1444. Όμως τα χριστιανικά κράτη της Ευρώπης, η Ουγγαρία, η Βλαχία, η Βενετία, βλέποντας την παρουσία ενός άπειρου σουλτάνου επικεφαλής των Οθωμανών δημιούργησαν στρατιωτικό συνασπισμό και ξεκίνησαν πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του. Ο Μεγάλος Βεζίρης Τσανταρλί Χαλίλ επεδίωξε και πέτυχε την επάνοδο του πατέρα του Μουράτ Β', ο οποίος και νίκησε το χριστιανικό στρατό. Όταν ο Μουράτ πέθανε το 1451, ανέβηκε και πάλι στο θρόνο ο Μωάμεθ.


Όνειρο του νεαρού σουλτάνου ήταν η δημιουργία μιας αυτοκρατορίας παρόμοιας με εκείνη των Ρωμαίων. ¶λλωστε το Οθωμανικό κράτος χρειαζόταν μια πρωτεύουσα αντάξια της έκτασης και της δύναμής του. Επίσης στην πόλη αυτή είχαν βρει καταφύγιο πολλοί διεκδικητές του οθωμανικού θρόνου. Έτσι έθεσε στόχο του την άλωση της Κωνσταντινούπολης.


Έκλεισε συνθήκη με την Ουγγαρία και τη Βενετία και έχτισε οχυρό για τον έλεγχο του Βοσπόρου, ενώ έφερε στόλο και κανόνια. Η πολιορκία ξεκίνησε στις 6 Απριλίου 1453. Ο μεγάλος βεζίρης Τσανταρλί Χαλίλ ήταν αντίθετος στην άλωση της Πόλης.


Πρόσθεσε στους τίτλους του αυτόν του Ρωμαίου Καίσαρα. τα επόμενα χρόνια έκανε πολλούς πολέμους, κατέλαβε και τα τελευταία υπολείμματα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και πολλά εδάφη από τα γειτονικά κράτη.


Πέθανε το 1481 σε ηλικία 49 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Βαγιαζήτ Β'.


Η Πολιορκία της βασιλεύουσας άρχισε επίσημα στις 7 Απριλίου του 1453. Όμως οι προετοιμασίες είχαν αρχίσει τον Ιανουάριο του ίδιου έτους με την μεταφορά των κανονιών που για την κατασκευή τους Ο Μωάμεθ είχε προσλάβει τον Ουρβανό, Ούγγρο μηχανικό ο οποίος είχε επιδιώξει προηγουμένως να προσφέρει τις γνώσεις του στον Κωνσταντίνο αλλά αυτός ούτε τα χρήματα που του είχε ζητήσει ο Ουρβανός διέθετε ούτε τα υλικά που χρειάζονταν για να κατασκευαστούν κανόνια. Έτσι ο Ουρβανός πήγε στον Μωάμεθ και του είπε ότι ήταν σε θέση να του φτιάξει ένα κανόνι που θα μπορούσε να γκρεμίσει ακόμη και τα τείχη της Βαβυλώνας .Στην Βυζαντινή ιστορία που έγραψε ο Μιχαήλ Δούκας, διαβάζουμε για το κανόνι που κατασκεύασε ο Ουρβανός, την μπομπάρδα όπως την ονόμασαν, μεταφέρθηκε από την Αδριανούπολη, τέλη Φεβρουαρίου αρχές Μαρτίου του 1453, έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, Την έσερναν 30 ζευγάρια βοδιών και τη συνόδευαν 500 άνδρες με μηχανικούς.


"Τέρας τι φοβερόν και εξαίσιον με ήχο βολής ουρανόβροντον: είναι πράγμα φοβερώτερον ιδείν και ες ακοήν όλων άπιστον τε και δυσπαράδεκτον".


Λέγεται ότι είχε μήκος 8 μέτρα, διάμετρο 75 εκ. και είχε δυνατότητα να εκτοξεύσει βλήμα 544 κιλών. Χρειαζόταν 3 ώρες για να ξαναγεμίσει.


Οι πολιορκητές ανέρχονταν σε 150.000 στρατιώτες που αποτελούνταν από τακτικούς και τα επίλεκτα τάγματα των γενιτσάρων και πλαισιώνονταν από τεχνίτες, εργάτες, υπηρέτες, κλπ. και μεγάλο πλήθος άτακτων. Ήταν άριστα οργανωμένος και εκπαιδευμένος και φανατισμένος από τους δερβίσηδες (Τούρκους μοναχούς), που κυκλοφορούσαν στο στρατόπεδο και τόνωναν την πολεμική ορμή του πλήθους. Ο πολεμικός στόλος αποτελούμενος από 400 πλοία έφθασε στο Βόσπορο στις 12 Απριλίου. πλήρως εξοπλισμένoς εκτός από τα καΐκια που χρησίμευαν για τη μεταφορά μηνυμάτων, με ναύαρχο τον βουλγαρικής καταγωγής εξωμότη Σουλεϊμάν Μπαλτόγλου.


Για τον αποκλεισμό της πόλης οι Τούρκοι χρησιμοποίησαν τα κάστρα που είχαν χτίσει στις δυο πλευρές του Βοσπόρου, το Ανατολού και το Ρούμελη. που είχε αρχίσει να χτίζεται το χειμώνα του 1451 και ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 1452 και ονομάστηκε Μπογάζ Κεσέν( κόφτης των στενών) Με τη δημιουργία και του φρουρίου αυτού δεν χωρούσε πλέον καμία αμφιβολία ότι ο Μωάμεθ ετοιμαζόταν να εξουδετερώσει την Κωνσταντινούπολη η οποία εξακολουθούσε να στέκεται εμπόδιο ανάμεσα στις Ασιατικές και Ευρωπαϊκές κτήσεις της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο Μωάμεθ έστησε τη σκηνή του απέναντι από την πύλη του Αγίου Ρωμανού και κατά το ισλαμικό τυπικό, στις 6 Απριλιου έστειλε στην πόλη μήνυμα πως αν του την παραδώσουν δεν θα πάθει κανένας τίποτε. Ο Κωνσταντίνος πρότεινε να πληρώσει υψηλότερους φόρους υποτέλειας -πλήρωνε ήδη 300.000 ασημένια νομίσματα ετησίως-, αλλά να κρατήσει υπό την κατοχή του την Κωνσταντινούπολη. Η πρόταση αυτή όπως ήταν φυσικό απορρίφθηκε από τον Μωάμεθ.


Μέσα από τα τείχη η κατάσταση ήταν πολύ διαφορετική. Η Κωνσταντινούπολη είχε χάσει όλη τη λάμψη του παρελθόντος. Ήταν μια ερειπωμένη πόλη, που μόνο το Παλάτι, ο Ιππόδρομος, και οι μεγάλες εκκλησίες θύμιζαν το λαμπρό παρελθόν. Ο πληθυσμός της δεν ξεπερνούσε τα 50.000 άτομα. Οι Βυζαντινοί στρατιώτες ανέρχονταν σε


5.000 και 2.000 οι ξένοι, κυρίως Γενουάτες και Βενετοί. Μάλιστα 700 Γενουάτες είχαν φθάσει με δυο καράβια στις 26 Ιανουαρίου 1453 με αρχηγό τον έμπειρο Ιωάννη Ιουστινιάνη.


Τα τείχη είχαν επισκευαστεί βιαστικά, και εκβαθύνθηκε η τάφρος. Συγκεντρώθηκαν τρόφιμα και επειδή στα ανάκτορα δεν υπήρχαν ούτε καν τα χρήματα για το μισθό των στρατιωτών, ο αυτοκράτωρ διέταξε να πάρουν τα ιερά σκεύη των εκκλησιών, τα αφιερωμένα στη λατρεία του Θεού, να τα ρευστοποιήσουν και να κοπούν νομίσματα για την πληρωμή τους Ας μη μας καταλογίσει κανείς ιεροσυλία γράφει ο Γεώργιος Φραντζής, αυτό γίνηκε εξαιτίας των αναγκών της περίστασης, και το έπαθε και ο ίδιος ο Δαβίδ, ο οποίος πείνασε και έφαγε τους άρτους της πρόθεσης, που δεν επιτρεπόταν να φαγωθούν παρά μόνο από τους ιερείς. Και συμπληρώνει Έλεγε τότε ο μακαρίτης ο αφέντης μου κυρ Κωνσταντίνος Παλαιολόγος «Αν ο Θεός λυτρώσει την Πόλη, θα τα ξαναφτιάξω προς χάρη του Θεού».


Επίσης είχαν σταλεί επιστολές βοήθειας σε όλους τους χριστιανούς ηγεμόνες. Οι Γενουάτες στα τείχη του Γαλατά έμειναν ουδέτεροι και δεν βοήθησαν καθόλου στην άμυνα της πόλης.


Η τουρκική επίθεση άρχισε με βολές πυροβολικού, που άνοιγαν τρύπες στα τείχη, τις οποίες όμως κατάφερναν να κλείσουν οι αμυνόμενοι. Οι Τούρκοι προσπάθησαν να σπάσουν την αλυσίδα του Κερατίου κόλπου, αλλά δεν τα κατάφεραν . Μάλιστα στις 20 Απριλίου κατόρθωσαν να περάσουν ένα βυζαντινό και τρία γενουάτικα καράβια με αρχηγό τον Φλαντανελλά διαλύοντας την αντίσταση των Τούρκων.


Δυο μέρες αργότερα οι Οθωμανοί κατασκεύασαν διόλκο δώδεκα χλμ. από τον Βόσπορο στον Κεράτιο και πέρασαν με αυτό τον τρόπο 70 πλοία στον Κεράτιο κόλπο.


Στις 21 Μαΐου ο Μωάμεθ ζήτησε και πάλι την παράδοση της πόλης και υπόσχονταν στον Κωνσταντίνο και σε όσους ήθελαν ότι θα μπορούσαν να φύγουν ελεύθεροι από την πόλη Η πρόταση αυτή απορρίφτηκε οπότε στη συνέχεια ο Κωνσταντίνος του έδωσε τη γνωστή απάντηση όπως την περιέσωσε ο Γεώργιος Φραντζής ή Σφραντζής


"Το δε την πόλιν σοι δούναι, ούτ' εμόν εστίν ούτ' άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών".


Στις 27 Μαίου άρχισε η γενική επίθεση με σφοδρό βομβαρδισμό.


Το βράδυ της 28ης Μαΐου στην Αγιά Σοφία Ορθόδοξοι και Καθολικοί ιερείς φόρεσαν τα επίσημα άμφια τους και λειτούργησαν από κοινού μπροστά σε ένα ποίμνιο ενωμένο για πρώτη και τελευταία φορά.


Τα ξημερώματα ξεκίνησε η τελική επίθεση σε πολλά μέρη των τειχών, αλλά με επίκεντρο την Πύλη του Αγίου Ρωμανού, διότι εκεί το τείχος είχε σχεδόν καταπέσει. Στην τρίτη τουρκική έφοδο, ο Ιουστινιάνης τραυματίστηκε και αποσύρθηκε από τη μάχη. Η αποχώρησή του έφερε σύγχυση στους αμυνόμενους και οι Τούρκοι μπήκαν στην Πόλη από την Κερκόπορτα και την πύλη του Χαρισίου και ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ', ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, έπεσε στα τείχη σαν απλός στρατιώτης, κοντά στην πύλη του Ρωμανού και η πόλη κυριεύεται από τις ορδές του Μωάμεθ όπως αναφέρει και ο Εδουάρδος Γίββων, μετά από πολιορκία 53 ημερών, η ίδια η Κωνσταντινούπολη που είχε αψηφήσει τη δύναμη του Χοσρόη, των Περσών, του Xαγάνου των Αβάρων και των Αράβων χαλίφηδων, ήταν


Τρίτη 29 Μαΐου 1453


Ανήμερα της γιορτής της Αγίας θεοδοσίας που μαρτύρησε επι Εικονομαχίας.


Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις, όμως για λίγη περηφάνια το άξιζε και εγένετο ουν θλίψις και πολύ κλαυθμός δια το θλιβερόν μήνυμα, ότι χείρον τούτου ου γέγονεν ουτε γενήσεται


Η Πόλις εάλω


Ακολουθούν λεηλασίες και αγριότητες. Διαφεύγουν δεκαέξι πλοία και ελάχιστοι από τους έγκλειστους που κατέγραψαν την ¶λωση, μεταξύ των οποίων ο Γεώργιος Σφραντζής και ο Νicolo Barbaro.


Για το Μαρμαρωμένο Βασιλιά της Ρωμιοσύνης έγραψαν ο Οδυσέας Ελύτης, ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ο Κωνσταντίνος Καρυωτάκης και ο Γεώργιος Βιζυηνός στα 1882 επιτρέψτε μου να αναφέρω μερικούς στοίχους του.


- Τον είδες με τα μάτια σου γιαγιά τον βασιλέα


- Ή μήπως και σου φάνηκε σαν όνειρο να πούμε


- Σαν παραμύθι τάχα ?


- Τον είδα με τα μάτια μου, ωσάν και σένα νέα


- Πα να γινώ εκατό χρονών κι ακόμα το θυμούμαι


- Σαν νάταν χθες μονάχα????..


- Απέθανε γιαγιά


- Ποτέ παιδάκι μου κοιμάται





Χαρακτηριστικός είναι ο θρύλος του μαρμαρωμένου βασιλιά, όπως καταγράφεται από τον Ν. Πολίτη στις «Παραδόσεις του Ελληνικού λαού, τ. Α΄».


Ήταν Τρίτη, 29 Μαΐου 1453, που η Πόλη έπεσε. Ηρωικά μαχόμενη, παραδόθηκε στο σκοτάδι υπό την ημισέληνο. «Της Θεοτόκου η Πόλις», στηριγμένη στην Ρωμαϊκή παράδοση και ελληνική παιδεία, είχε δημιουργήσει δικό της πολιτισμό, τον ιδιαίτερα χαρακτηριστικό ως Ρωμιοσύνη.


Η ιστορία αναφέρει ότι χαράματα της 29ης Μαΐου, άρχισε η επίθεση των Τούρκων. Με ηρωισμό οι αμυνόμενοι απέκρουσαν τις πρώτες επιθέσεις. στο μεσαίο τείχος Όταν όμως οι Τούρκοι, πέρασαν την Κερκόπορτα και κύκλωσαν τους Ρωμιούς, και καθώς ακούστηκε η κραυγή «η Πόλις εάλω». Ο Αυτοκράτορας μαχόταν ως απλός στρατιώτης και βλέποντας τότε ότι δεν έμεινε πια καμιά ελπίδα, σπάραξε απελπισμένα: «Η Πόλις κυριεύεται κι εγώ ζω ετι, ουκ εστί τις των χριστιανών λαβείν την κεφαλήν μου απ? εμού;». Η αυτοκρατορία χανόταν. Πήρε την απόφαση να χαθεί μαζί της. Με τους τρεις πιστούς του, τον Δον Φραντσίσκο, τον Θεόφιλο Παλαιολόγο και τον Ιωάννη Δαλμάτη, όρμισε εναντίον των Γενιτσάρων. Πληγώθηκε. Έπεσε. Κανείς πια δεν τον ξανάδε γιατί ήρθε άγγελος Κυρίου και τον άρπαξε, και τον πήγε σε μια σπηλιά βαθιά στη γη κάτω, κοντά στην Χρυσόπορτα.


Εκεί μένει μαρμαρωμένος ο βασιλιάς, και καρτερεί την ώρα νάρθει πάλι ο άγγελος να τον σηκώσει. Οι Τούρκοι το ξεύρουν αυτό, μα δεν μπορούν να βρουν την σπηλιά που είναι ο βασιλιάς, γι? αυτό έχτισαν την πόρτα που ξεύρουν πώς απ? αυτή θα έμπει ο βασιλιάς για να τους πάρει πίσω την Πόλη. Μα όταν είναι το θέλημα του Θεού, θα κατέβει ο άγγελος στην σπηλιά και θα τον ξεμαρμαρώσει, και θα του δώσει στο χέρι πάλι το σπαθί, που είχε στη μάχη. Και θα σηκωθεί ο βασιλιάς, και θα μπει στην Πόλη από την Χρυσόπορτα, και κυνηγώντας με τα φουσάτα του τους Τούρκους, θα τους διώξει ως την Κόκκινη Μηλιά.


Έτσι μετουσίωσε σε θρύλο ο λαός μας τον «θεοφιλέστατο Μεγαλομάρτυρα και εθνομάρτυρα Βασιλέα επί των επάλξεων της Βασιλίδος των πόλεων, του φάρου της Ορθοδοξίας», και τον καρτερεί πάντα.


Για να δούμε όμως τι αναφέρει ο Παρισινός κώδικας Suppl. Grec 467 Φ.191β-193β, Ο θρύλος διηγείται τον περίλυπο βασιλέα Κωνσταντίνο να περπατά μαζί με άρχοντες πάνω στα τείχη της Βασιλίδος των Πόλεων και να κοιτάζει την Πύλη του Αγίου Ρωμανού. Έξω από τον «Ναό της Υπεραγίας, θεωρεί ο βασιλεύς μια βασίλισσα όπου ερχόταν από έξω με πολλούς και μπήκε μέσα εις τον Ναό». Απορημένος ο τραγικός Αυτοκράτορας μπαίνει κι εκείνος για να δει ποια ήταν η βασίλισσα. «Η δε βασίλισσα άνοιξε την ωραίαν πύλην και εμπήκε μέσα και εκάθισεν εις το ιερόν σύνθρονον και έδειξε σχήμα λυπητικόν. Και είπε προς τον βασιλέα: «Αφόντας μου επαράδωσαν ταύτην την ταλαίπωρον Πόλιν, πολλές φορές την εγλύτωσα από οργές θεϊκές. Αλλά και τώρα επαρακάλεσα τον υιόν και Θεόν μου, και όμως έγινε απόφασις ότι θα παραδοθείτε εις τας χείρας των αλλοτρίων, διότι αι αμαρτίαι του λαού άναψαν τον θυμόν του Θεού. Και, λοιπόν, άφες το στέμμα της βασιλείας εδώ να το φυλάξω, έως να ευδοκήσει ο Θεός να έλθει άλλος να το παραλάβει και συ ύπαγε να αποθάνεις ότι έτζι όρισε ο Θεός».


Και η απάντηση του ηρωικού βασιλέως: «Ω Δέσποινά μου, ... ιδού παραδίδωμι και την ψυχήν μου εις χείρας Σου, καθώς σε επαράδωκα και το στέφος της βασιλείας».


-«Κύριος ο Θεός να αναπαύσει την ψυχήν σου μετά των Αγίων αυτού», απεκρίθη η κυρία των Αγγέλων.


«Αλλά ουδέ το στέμμα, ουδέ το σκήπτρον ευρέθησαν εκεί όπου το άφησεν, διότι το επήρεν η Κυρία Θεοτόκος να το φυλάγει έως ου να γένη έλεος εις το ταλαίπωρον γένος των χριστιανών».


Ο Ρωμαίικος λαός παρέλαβε τον θρύλο του Αυτοκράτορα, τον γιγάντωσε, τον μετέβαλε σε θρησκεία, τον μεταποίησε σε ουρανομήκη πόθο ξεσηκωμού. Όταν ήρθε η στιγμή, τότε και ο θρύλος αυτός τόνωσε το ψυχικό σθένος, έδωσε φτερά στην φαντασία της γενιάς, μετουσιώθηκε σε ενέργεια που προκάλεσε την έκρηξη της επαναστάσεως για την Ανάσταση του Γένους, το ένδοξο 1821.


Δεν είναι μόνον οι θρύλοι που σώζονται είναι και οι θρήνοι για την άλωση της Βασιλεύουσας, ενδεικτικά αναφέρω


όπως της Αγιας Σοφιάς,


Σημαίνει ο Θιός, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια,


σημαίνει κι η Αγια Σοφιά, το μέγα μοναστήρι,???.


"Σώπασε κυρά Δέσποινα, και μη πολυδακρύζεις,


πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας είναι".


πάρθεν η Ρωμανία


-Η Ρωμανία πέρασε, η Ρωμανία 'πάρθεν.


-Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.


και το ανακαλημα της Κωνσταντινούπολης ( 15ος αιώνας)


Θρήνος κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη,


Θλίψις απαραμύθητος επεσεν τοις Ρωμαίοις. χάσασιν το σπίτιν τους, την Πόλιν την αγία, Ο νούς μου και ο λογισμός μου συγχύζεται να γράψει, να στιχοπλέξει αστοχεί την άλωσιν της πόλης. Εσείς βουνά θρηνήσετε και πέτρες ραγισθείτε και ποταμοί φυράνετε και βρύσες ξερανθείτε, διότι εχάθη το κλειδί όλης της οικουμένης, το μάτι της Ανατολής και της Χριστιανοσύνης.


Σ αυτό το σημείο να αναφέρουμε τους 4 ιστορικούς της άλωσης όπως αποκαλούσαν τους τέσσερις Bυζαντινούς χρονογράφους, οι οποίοι έζησαν την εποχή εκείνη: Tον Δούκα (του οποίου δεν σώζεται το μικρό όνομα, αλλά κατά πάσα πιθανότητα ήταν Mιχαήλ), τον Λαόνικο Xαλκοκονδύλη, τον Γεώργιο Σφραντζή ή Φραντζή (ο οποίος ήταν και ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας στην ¶λωση) και τον Mιχαήλ Kριτόβουλο, (ο οποίος εκφράζει την φιλοοθωμανική άποψη).Ιστορικές πηγές για την ¶λωση της Πόλης αποτελούν επίσης η έκθεση του Λατίνου αρχιεπισκόπου Λεονάρδου του Xίου, ο ελληνοβερβερινός κώδικας 111 καθώς και οι αφηγήσεις των Oθωμανών Aσίκ Πασά Zαντέ και Eβλιγιά Tσελεμπή. O τελευταίος, διακόσια χρόνια μετά το γεγονός, αναφέρεται στην πολιορκία και στην ¶λωση της Πόλης, ενσωματώνοντας λαϊκές παραδόσεις και θρύλους.




ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ


Η Κωνσταντινούπολη, η πόλις των πόλεων, η βασιλεύουσα μετά την 29η Μαίου 1453 αποτελεί πλέον παρελθόν για τη Ρωμιοσύνη. Λεηλατήθηκε σκληρά και ο πληθυσμός της σφαγιάσθηκε. Ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης στο έργο του «Απόδειξις ιστοριών" γράφει επί λέξει. «Σε όλη την Πόλη τίποτε άλλο δεν έβλεπες παρά αυτούς που σκότωναν και αυτούς που σκοτώνονταν αυτούς που κυνηγούσαν και κείνους που έφευγαν»


Ο σουλτάνος από την πύλη του Χαρισίου εισήλθε έφιππος στην Πόλη και την Αγιά Σοφιά την επόμενη ημέρα, και πήρε τον τίτλο του Πορθητή (Fatih) και προσευχήθηκε στην Αγιά Σοφιά την οποία μετέτρεψε σε τζαμί.


31 Μαΐου 1453


Ο Μωάμεθ διατάσσει τη διακοπή των βιαιοπραγιών, απομακρύνει τους στρατιώτες διαπιστώνοντας


"Την δε πόλιν έρημον νεκράν κειμένην, γυμνήν. άφωνον μη έχουσαν είδος ουδέ κάλλος".


Μετά τα γεγονότα προσπάθησε να ξαναδώσει στην Κωνσταντινούπολη την οποία μετονόμασε σε Ισταμπούλ, από το ελληνικό "Εις την Πόλιν") τη χαμένη της αίγλη κατασκευάζοντας παλάτια, τζαμιά, αγορές και εποικίζοντάς την με πληθυσμό από τις άλλες πόλεις που καταλάμβανε.


Τις επόμενες ημέρες ο Μωάμεθ διευθέτησε τα σημαντικότερα προβλήματα που είχαν ανακύψει μετά την ¶λωση. Εκτέλεσε όλους τους επιφανείς Βυζαντινούς, ακόμη και τον μέγα δούκα Λουκά Νοταρά, που είχε δηλώσει πριν την ¶λωση ότι προτιμούσε τους Οθωμανούς από τους Λατίνους, διόρισε ένα προσωρινό διοικητή (σούμπαση) της πόλης και ηγέτες σε όλες τις θρησκευτικές κοινότητες του κράτους του.


Νέος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης εκλέχθηκε ο Γεώργιος Σχολάριος (ως Γεννάδιος Β'), ο μέχρι τότε αρχηγός των ανθενωτικών, στον οποίο ο Μωάμεθ έδωσε τόσα προνόμια, ώστε ουσιαστικά τον κατέστησε και πολιτικό ηγέτη των χριστιανών ορθοδόξων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.


Όταν επέστρεψε στην Αδριανούπολη εκτέλεσε και τον βεζίρη Τσανταρλί Χαλίλ, που είχε αντιταχθεί στην πολιορκία της Πόλης και τον αντικατέστησε με τον Ζαγάνο Μεχμέτ πασά.


Μετά την ¶λωση ο Μωάμεθ μετέφερε την πρωτεύουσα του Οθωμανικού κράτους από την Αδριανούπολη στην Κωνσταντινούπολη.


Όμως η πόλη όπως τονίστηκε ήταν ερειπωμένη και ερημωμένη, αφού επί δυο 24ωρα μετά την ¶λωση σφαγιάστηκαν περίπου 30.000 κάτοικοί της. Έτσι μια από τις πρώτες ενέργειες του Μωάμεθ Β' ήταν να φέρει εποίκους στη νέα πρωτεύουσα από άλλες περιοχές του κράτους. Πρώτα έφερε Τούρκους κυρίως από την περιοχή της Προύσας και αμέσως μετά Έλληνες από τη Θράκη. Οι Έλληνες συγκεντρώθηκαν στις συνοικίες Φανάρι, Πύλη της Αδριανούπολης και Ψαμαθιά.


Όμως εκτός από Έλληνες και Τούρκους στην Κωνσταντινούπολη εγκαταστάθηκαν με τη βία Αρμένιοι, δόθηκαν κίνητρα στους Εβραίους της Ευρώπης και της Ισπανίας να μετοικίσουν στην Κωνσταντινούπολη , ενώ οι Γενουάτες παρέμειναν εγκατεστημένοι στη συνοικία του Γαλατά. Έτσι η Κωνσταντινούπολη απέκτησε ένα πολυεθνικό χαρακτήρα.


Το 1477 η απογραφή πληθυσμού έδειξε ότι 9.486 σπίτια κατοικούνταν από Τούρκους, 3.743 από Έλληνες, 1.647 από Εβραίους, 434 από Αρμένιους, , 332 από Φράγκους (κυρίως Γενουάτες), 267 από Χριστιανούς της Κριμαίας και 31 από τσιγγάνους.


Συνολικά οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης εκείνη την εποχή υπολογίζονταν σε 80.000 άτομα.


Ο Μωάμεθ στόλισε την Κωνσταντινούπολη όπως άρμοζε σε μια πρωτεύουσα. Στο κέντρο έχτισε το ανάκτορό του (το Εσκί Σαράι, που κατεδαφίστηκε στη δεκαετία 1870-1880 για να χτιστεί το Υπουργείο Πολέμου και που στεγάζει πλέον το Πανεπιστήμιο).


Έτσι μετά την ¶λωση η Κωνσταντινούπολη γνώρισε και πάλι μια εποχή ευημερίας. Έγινε η πρωτεύουσα μιας λαμπρής αυτοκρατορίας, της οθωμανικής, μόνο που τώρα πια δεν έλαμπε στο χριστιανικό κόσμο, αλλά στον οθωμανικό, ο οποίος άπλωσε την κυριαρχία του σε δυο ηπείρους, την Ευρώπη και την Ασία για τέσσερις αιώνες. Η Κωνσταντινούπολη ήταν το φυσικό κέντρο της




Σεβαστοί προσκεκλημένοι, κυρίες και κύριοι,


Στις 29 Μαΐου 1453 επήλθε ουσιαστικά και τυπικά ο θάνατος της Ρωμιοσύνης Η Υποδούλωση των Ελλήνων στους πανίσχυρους Οθωμανούς είχε ολοκληρωθεί. Τετρακόσια ολόκληρα χρόνια σε κατάσταση δουλείας, περίοδος αναστολής της περηφάνιας και της αξιοπρέπειας αλλά και περίοδος οδυνηρής σιωπής. Ο Ελληνισμός που στηριζότανε αλλά και στήριζε από την αρχαιότητα ανθρωπιστικά ιδανικά που εμπλουτίστηκαν αργότερα από τα Χριστιανικά ιδεώδη βρισκόταν πλέον υποταγμένος σε έναν πρωτόγονο πολιτισμικά δυνάστη. Η υποταγή αυτή ήταν ένα γεγονός αναμενόμενο και τραγικό μετά την ανακατάληψη της βασιλεύουσας από τους Βυζαντινούς το 1261 αφού από την περίοδο αυτή και μετά η άλλοτε κραταιά Βυζαντινή αυτοκρατορία για δύο αιώνες έμοιαζε σαν τον μεγάλο ασθενή. Μετά την πτώση και της βασιλεύουσας η ελευθερία παρέδωσε οριστικά τη θέση της στην σκλαβιά, η αξιοπρέπεια στην ταπείνωση, ή αξία στην απαξία και το φως στο σκοτάδι . Στο διάστημα της σκλαβιάς, οι σφαγές, το παιδομάζωμα, οι γενίτσαροι, ο εξευτελισμός του Έλληνα Χριστιανού και η κατάηση κάθε έννοιας δικαίου ήταν η μορφή της σκλαβιάς που ζούσε ο Ελληνισμός


Τα χρόνια περνούσαν και στη θρησκευόμενη ψυχή του Έλληνα είχε αρχίσει να ροδίζει η ελπίδα της ανάστασης του γένους, που αργά μεν αλλά σταθερά πλησίαζε. Είχε αρχίσει πλέον η ελπιδοφόρα πορεία προς την ανάσταση του γένους.


Η επανάσταση του 1821, η οποία αποτελεί και την αφετηρία του νεότερου ελεύθερου εθνικού μας βίου, ήταν υπόθεση πανεθνική και έργο πανελλήνιο. Ήταν η αρχή ενός αγώνα με μεγάλες θυσίες, νίκες αλλά και έντονες απογοητεύσεις.


Και φθάσαμε στην 25η Μαρτίου 1821 στην ανάσταση του Ελληνισμού. ¶νοιξη για τη φύση, άνοιξη και για το έθνος, άνοιξη και στην καρδιά του κάθε Έλληνα.


Έτσι στις 25 Μαρτίου του 1821 ο νηστικός, ο άοπλος αλλά με οπλισμένη ψυχή Έλληνας για την πατρίδα και για την Πίστη του την Αγία, βρυχήθηκε και σαν τον εγκέλαδο ταρακούνησε και πέταξε από πάνω του την κρύα ταφόπλακα γκρεμίζοντας το μισοφέγγαρο από τον γαλάζιο ουρανό της Ελλάδας.


Σήμερα, Παρασκευή 29 Μαΐου 2009 συμπληρώθηκαν 556 χρόνια από εκείνη την Τρίτη όπου η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Τούρκων.


Κυρίες και Κύριοι,


Ίσως κάποιοι σύγχρονοι θαυμαστές του Μουσταφά Κεμάλ, δήθεν ειρηνιστές, όψιμοι θιασώτες της Ελληνοτουρκικής φιλίας, ιδιοτελείς Τουρκολόγοι μας ρωτήσουν γιατί όλα αυτά σήμερα??


- Μήπως ξύνουμε πληγές που ο χρόνος έχει επουλώσει??


- Μήπως εξάπτουμε μίση και πάθη ??


- Μήπως ήμαστε ρατσιστές και εθνικιστές ??




Σε όλους αυτούς τους «καλοπροαίρετους» ερωτώντες απαντάμε χωρίς περιστροφές αλλά μόνο με τόλμη και ξεκάθαρα λόγια κοιτώντας τους απευθείας στα μάτια


- Έχουμε κάθε δικαίωμα, να τιμάμε την ιστορία, τους θρύλους και τις παραδόσεις μας.


- Έχουμε κάθε δικαίωμα να αισθανόμαστε νόμιμοι κληρονόμοι της ιστορίας και του πολιτισμού που ανέπτυξε η Ρωμιοσύνη


- Ναι «Η πόλις εάλω! Αλλά αλίμονο, όμως εάν την αφήσομε να αλωθεί εντός μας.


- Υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα ότι η Ιστορία διδάσκει και ενώνει τους λαούς, γι? αυτό αναφωνούμε


ΟΧΙ ΑΛΛΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ


ναι στην αληθινή αμφίδρομη και ανιδιοτελή φιλία των λαών και όχι στη μέθοδο του σαλαμιου.


- Ως Χριστιανοί και ως Έλληνες, δεν καλλιεργούμε μίση. Ο Χριστός αγάπη μας δίδαξε και από τα χείλη του ακούσαμε το «πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι»


- Από την αρχαιοελληνική γραμματεία διδαχθήκαμε «το συμφιλείν έφυν» για να αγαπώ γεννήθηκα.


- Το να αμύνεσαι για την ιστορία σου, τον πολιτισμό σου, τη γλώσσα σου, για την παράδοσή σου και για την Ελληνορθόδοξη ταυτότητά σου δεν είναι ούτε εθνικισμός ούτε ρατσισμός.


Θα είναι όμως ρατσισμός εάν δεν αντισταθείς σε αυτά που έρχονται όπως η συρρίκνωση της πατρίδας σου, η διαστρέβλωση και παραχάραξη της ιστορίας και του πολιτισμού σου, η φαλκίδευση της παράδοσής σου και το ξεπούλημα της πατρίδας σου


- Για μας τους ξεριζωμένους Έλληνες από την καθ ημάς Ανατολή, τον αποκαλούμενο προσφυγικό Ελληνισμό, ένθερμους υποστηρικτές του τρίπτυχου, ΠΑΤΡΙΔΑ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ είναι αναφαίρετο το δικαίωμα να θυμόμαστε ότι οι ρίζες μας είναι απέναντι, γιατί με το να θυμόμαστε δημιουργούμε μηχανισμούς κατά της λήθης Και υποχρεούμεθα να θυμόμαστε κυρίες και κύριοι, τουλάχιστον με το μέτρο της φλόγας του κεριού, όπως λέει και ο Σεφέρης. Τη φλόγα εκείνη που όταν θυμάσαι καίει, αλλά κι όταν δεν θυμάσαι σβήνει και σβήνεις και συ μαζί.




- ¶ρα τα περί μίσους και παθών δεν αγγίζουν εμάς.


Αγαπητοί μου φίλοι, σεβαστοί προσκεκλημένοι, θέλω να τονίσω ότι και σήμερα η Κωνσταντινούπολη μέσα στις ψυχές μας παραμένει η πόλη του μύθου και της ιστορίας, της δόξας της αλλοτινής, η πόλη του ονείρου των εθνικών ελπίδων, πανέμορφη και ονειρική, και συνεχίζει να φυλάει ράθυμα μα αρχοντικά τα χείλη της Ευρώπης και της Ασίας. Τελειώνοντας παρακαλώ να ενώσουμε την κούραση τη δική σας με τα λόγια τα δικά μου και ας τα κάνουμε ροδοπέταλα και ας τα καταθέσουμε στη μνήμη του μαρμαρωμένου βασιλιά.


Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για το χρόνο που με αφιερώσατε.


Σέρρες 29,05,2009






ΠΗΓΕΣ:


- Η άλωση της πόλης 29.05.1453 του Βλάση Βλασίδη


- Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ ένθετο του Αυγουστίνου Ζενάκου (25.05.2003)


- Χρονικό της άλωσης του καθηγητή Ν. Τωμαδάκη


- Βυζαντινή ιστορία του Μιχαήλ Δούκα


- Η ¶λωση της Κωνσταντινούπολης National Geographic


- Κωνσταντινούπολη πόλη της ιστορίας, Σοφία Π.Σφυρόερα

Λίστα όλων των άρθρων