Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σερρών English version
 2ος Κύκλος Λογοτεχνικων Σεμιναρίων 2000 - 2001 
 
 

«Οι Δύσκολες Νύχτες της Μέλπως Αξιώτη»

"Κι εγώ τώρα σε ποιον θ' αφήσω την κληρονομιά μου;...Όχι την υλική κληρονομιά - δεν έχω εγώ παρόμοια, κι έτσι δεν είμαι τώρα πια παρά ένα άγαλμα μαρμάρινο πάνω σ' ένα μικρό σταυροδρόμι…".
(Η Κάδμω, 1972).

Η Μέλπω Αξιώτη γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου του 1905 στην Αθήνα. Αφού πέρασαν σαράντα μέρες, την πήγαν στην Μύκονο, όπου έζησε τα παιδικά και νεανικά της χρόνια. Ο προπάππος της Αλέξανδρος Αξιώτης ήταν Φιλικός και είχε χρηματίσει Έπαρχος της Μυκόνου και της Σύρας. Ο παππούς της Γεώργιος γεννήθηκε στη Μύκονο. Εγκαταστάθηκε στη Μαριανούπολη για πολύ χρόνο και ασχολήθηκε με το εμπόριο σιτηρών. O πατέρας της συγγραφέως Γεώργιος (1875-1924) γεννήθηκε στη Μαριανούπολη. Σπούδασε σύνθεση μουσικής στη Νεάπολη Ιταλίας και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα ανέπτυξε ποικίλη δραστηριότητα όμως η απογοήτευσή του από την τότε πνευματική ζωή και οι αντιδράσεις που αντιμετώπισε τον ανάγκασαν να αποσυρθεί στη Μύκονο. 

Παντρεύτηκε την Αθηναία Καλλιόπη Βάβαρη. Από τον άτυχο αυτό γάμο, που δεν κράτησε πολύ, απέκτησε μια κόρη, τη Μέλπω, η οποία από πολύ μικρή, έμεινε χωρίς μητέρα. 

Η Μέλπω Αξιώτη ανατράφηκε με πολλή φροντίδα μέσα στο περιβάλλον της πλούσιας οικογένειάς της. Τις εγκύκλιες σπουδές της ολοκλήρωσε στη Σχολή Ουρσουλινών Τήνου (1918-22). Το 1925 παντρεύτηκε τον θεολόγο καθηγητή της Βασίλη Μάρκαρη. Χώρισαν φιλικά το 1929. Τον επόμενο χρόνο (1930) εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα. 

Στα ελληνικά γράμματα εμφανίστηκε με δυο διηγήματα στο περιοδικό Μυκονιάτικα Χρονικά (1933-34). Η ουσιαστική όμως εμφάνισή της συμπίπτει με την έκδοση του μυθιστορήματος "Δύσκολες Νύχτες", που είχε γράψει το 1937. Με το έργο της Δύσκολες Νύχτες η Αξιώτη τιμήθηκε με τον πρώτο βραβείο του Γυναικείου Συλλόγου Γραμμάτων και Τεχνών το 1939. 

Κατά την κρίσιμη αυτή δεκαετία έγινε μέλος του Κ.Κ.Ε. και σχετίστηκε με πολλούς διανοούμενους (Ν. Εγγονόπουλο, Γ. Θεοτοκά, Ν. Καββαδία, Γ. Σεφέρη). Κατά τη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στην Εθνική Αλληλεγγύη, που ίδρυσε το Ε.Α.Μ., και προσέφερε τις υπηρεσίες της στον παράνομο τύπο και σε διάφορες πολιτιστικές δραστηριότητες. Το 1947 αποφασίζει να φύγει στη Γαλλία για να αποφύγει τις συνέπειες της πολύπλευρης δράσης της. Εκεί συνεχίζει τον πολιτικό της αγώνα και κερδίζει τη φιλία και την εκτίμηση των πιο διακεκριμένων διανοούμενων της αριστεράς (Αραγκόν, Ελυάρ, Πάμπλο Νερούντα, Πάμπλο Πικάσο). 

Το Σεπτέμβριο του 1950, λόγω της δραστηριότητάς της, και ύστερα από αίτηση της ελληνικής Κυβέρνησης, απελάθηκε από τη Γαλλία και οδηγήθηκε στην Ανατολική Γερμανία. Από το Ανατολικό Βερολίνο εγκαταστάθηκε στη Βαρσοβία και ξανά πίσω στο Βερολίνο όπου δίδαξε Νέα Ελληνικά και Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Χούμπολτ. 

Το 1964 επανέρχεται με άδεια επισκέψεως στην Ελλάδα όπου παρέμεινε ως το θάνατό της. προς το τέλος της ζωής της βασανίστηκε από προιούσα αμνησία και σωματική καχεξία.

Πέθανε το 1973 και κηδεύτηκε στο κοιμητήριο του Ζωγράφου στην Αθήνα. 

 

To έργο της :

Η ποιητική συλλογή "Σύμπτωση-Κοντραμπάντο".

Τα πεζογραφήματα “Θέλετε να χορέψομε Μαρία” 1940, μυθιστόρημα, “Εικοστός Αιώνας” 1946 μυθιστόρημα, “Σύντροφοι Καλημέρα!” 1953 διηγήματα, “Το σπίτι μου” 1965, διήγηση, “Η Κάδμω” πεζογράφημα 1972.

Έγραψε επίσης Χρονικά και Δοκίμια, μετάφρασε η ίδια στα ελληνικά Γκόρκι, Άντερσεν, Τσέχωφ, Ιονέσκο και από τα ελληνικά στα γαλλικά δημοτικά τραγούδια, διηγήματα του Δημήτρη Χατζή, και το μυθιστόρημα "Ανθρωποι και σπίτια" του Ανδρέα Φραγκιά.

Το μυθιστόρημά της “Εικοστός αιώνας” μεταφράστηκε το 1949 στα γαλλικά, βουλγάρικα γερμανικά, ιταλικά και πολωνικά. 

επιστροφή

Κορυφή Σελίδας
 

 

Ν. Νικολάου 20, 621 24 Σέρρες - Τηλ. (2321) 098550-5 - Fax : (2321) 058015