Συγγραφέας του μήνα

Νίκος Δαββέτας

Ο Νίκος Δαββέτας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Πρωτοδημοσίευσε ποιήματα του το 1981 στο περιοδικό «Διαγώνιος» της Θεσσαλονίκης και πεζά του το 1986 στο περιοδικό ΤΡΑΜ. Έχει εκδώσει μέχρι σήμερα επτά ποιητικές συλλογές, τη συλλογή διηγημάτων «Ιστορίες μιας ανάσας» και τη νουβέλα «Το θήραμα». Ποιήματα του έχουν μεταφραστεί αγγλικά, ισπανικά, σουηδικά, ουγγρικά, ενώ διηγήματα του έχουν μεταφραστεί γερμανικά και ισπανικά. Παράλληλα, ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνική κριτική δημοσιεύοντας βιβλιοκρισίες σε εφημερίδες και περιοδικά, τα τελευταία επτά χρόνια αποκλειστικά στην εφημερίδα «Το Βήμα». Το 2003 κυκλοφόρησε στην Μ.Βρετανία μια επιλογή των ποιημάτων του σε μετάφραση του ποιητή Τόμας Νάιρν.


Λίγα λόγια για «Το Θήραμα»

Όταν, πριν ένα χρόνο κυκλοφορούσε η νουβέλα μου «Το θήραμα», (εκδόσεις Κέδρος) δεν μπορούσα να φανταστώ ότι οι αναγνώστες του θα χωρίζονταν σε δυο στρατόπεδα: σ? αυτούς που τους άρεσε το πρώτο μέρος και σ? αυτούς που προτιμούσαν το δεύτερο. Για όσους δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο να υπενθυμίσω τη βασική του ιστορία: Στο πρώτο μέρος, μια ηλικιωμένη γυναίκα, που πάσχει από καρκίνο , αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο, κομμάτια κι αποσπάσματα από τη νεότητά της, προσπαθώντας να υπερασπιστεί το αριστερό της παρελθόν και να δικαιολογήσει τις προσωπικές της επιλογές τη δύσκολη μεταπολεμική περίοδο. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η αφήγησή της ξεκινά το 1981. Τότε ίσως αισθάνεται ασφαλής για να ανοίξει το στόμα της και να ξεκαθαρίσει παλιούς λογαριασμούς με πρόσωπα του περιβάλλοντός της. Όμως, αυτή η αφήγηση δεν είναι το βιβλίο. Δεν με ενδιέφερε δηλαδή μια ανασκόπηση της πρόσφατης ιστορίας μας μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας. Εκείνο που με κέντριζε περισσότερο ήταν αυτό που συνήθως αποσιωπάται σε παρόμοιες αφηγήσεις, η προσωπική ευθύνη, τα λάθη και οι παραλείψεις των πρωταγωνιστών. Έτσι, μου προέκυψε η ιδέα να περιορίσω την αφήγηση της γυναίκας και να προσθέσω σε ένα δεύτερο μέρος την αφήγηση του γιου της. Τη ματιά ενός νέου ανθρώπου που μπορεί, εκ των υστέρων, να κρίνει με νηφαλιότητα τη γενιά των γονιών του. Το 1989 που ξεκινά τη δική του αφήγηση ο γιος, ο περίκλειστος κόσμος της μητέρας του αρχίζει να καταρρέει κι αυτό του «επιτρέπει» να την κρίνει με τρυφερότητα.
Πιστεύω πως το πρώτο μέρος δεν μπορεί να διαβαστεί χωρίς το δεύτερο και το αντίστροφο. Το ένα συμπληρώνει το άλλο, αποκαλύπτοντας διαφορετικές ηθικές που υιοθετούν οι άνθρωποι, όταν εγκλωβίζονται στις μυλόπετρες της ιστορίας.

(Δεκέμβριος 2005)


Λίστα όλων των Συγγραφέων