Συγγραφέας του μήνα

Χίλντα Παπαδημητρίου

Η Χίλντα Παπαδημητρίου γεννήθηκε στην Καλλιθέα το 1957. Μεγάλωσε στη Νέα Σμύρνη, ακούγοντας Neil Young και Bob Dylan. Σπούδασε Νομικά και για μια εικοσαετία είχε το δισκάδικο στην πλατεία της Νέας Σμύρνης. Από το 1994 ασχολείται επαγγελματικά με τη μετάφραση (John Barth, Percival Everett, Jonathan Coe, Bob Dylan, Leonard Cohen, Raymond Chandler κ.ά.) Έχει γράψει δύο μονογραφίες για τους Beatles και τους Clash (εκδόσεις Απόπειρα). Υπήρξε συνεργάτης μουσικών εντύπων (ZOO, Pop&Rock, Sonic) και είναι συντάκτης του διαδικτυακού μουσικού περιοδικού www.mic.gr. Το Για μια Χούφτα Βινύλια είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.

(απόσπασμα:
Ο μονόλογος του Φώντα
«Πόσοι δίσκοι έχουν περάσει από τα χέρια μου; Σε πόσα πικάπ έχουν παίξει; Πόσες κασέτες έχω γράψει στη ζωή μου και πόσα CD; Μερικές φορές νομίζω ότι έχω περάσει στη Ζώνη του Λυκόφωτος, ότι είμαι καταδικασμένος να κάνω τις ίδιες κινήσεις ξανά και ξανά. Βγάζω τον δίσκο από τον φάκελό του κι από το πλαστικό εσώφυλλο, τον κοιτάζω να δω αν έχει δαχτυλιές ή γρατσουνιές, αν είναι στραβός. Τον ακουμπάω προσεκτικά στο πλατό του πικάπ. Πιάνω απαλά τον βραχίονα και τον αφήνω εξίσου απαλά στο βινύλιο. Αυτή είναι η ζωή μου.
»Και τώρα ο άλλος έρχεται και μου λέει ότι είμαι γραφικός, ένα είδος προς εξαφάνιση. Ποιος αγοράζει πια δίσκους; μου λέει. Αφού μπορείς να τα κατεβάσεις όλα από το ίντερνετ. Και εντάξει, πες ότι τα κατεβάζεις όλα από το ίντερνετ. Αλλά πότε τα ακούς; Και πώς τα ακούς; Από τα ηχειάκια του υπολογιστή; Δεν μας παρατάς, ρε μεγάλε. Κάποτε στήναμε ομηρικούς καβγάδες για το ποια ηχεία είναι καλύτερα, βάζαμε δόσεις για προενισχυτή και καινούργιο ενισχυτή. Και κάθε δίσκο που παίρναμε τον ακούγαμε με θρησκευτική προσήλωση. Τον λιώναμε. Κοιτούσαμε το εξώφυλλο με τις ώρες και ανακαλύπταμε διαρκώς καινούργιες λεπτομέρειες. Καθαρίζαμε σχολαστικά το βινύλιο πριν από κάθε ακρόαση και είχαμε μάθει να διακρίνουμε το καλό, το μαύρο δυτικοευρωπαϊκό βινύλιο από εκείνο το ξασπρισμένο καφέ των ανατολικών χωρών.
»Πόσες κασέτες… Σε φίλους που ήταν στις μαύρες τους, για δώρο στα πάρτι, για ταξίδια στα νησιά, σε γκόμενες, στις μανάδες των κοριτσιών μας για να τις καλοπιάσουμε... Ακόμη θυμάμαι όταν βγήκαν για πρώτη φορά κόκκινα βινύλια, μπλε, κίτρινα… Τα Μικροαστικά του Κηλαηδόνη, το Wave της Πάτι Σμιθ, ένα του Χέντριξ… Και τη χαρά μας όταν το εξώφυλλο είχε στίχους. Και τώρα ο φλώρος μού λέει ότι και το ραδιόφωνο είναι πεθαμένη ιστορία. Όπως ο αραμπάς έδωσε τη θέση του στο αυτοκίνητο. Ποιο, ρε φίλε, το ραδιόφωνο; Που μας συνόδευε όλες τις δύσκολες βραδιές; Που μας ξελάσπωνε στις ώρες της αμηχανίας; Εδώ εγώ καθόμουνα και έγραφα τις εκπομπές του Πετρίδη για να τις έχω στο αρχείο μου...»
(www.hildapapadimitriou.gr)



Λίστα όλων των Συγγραφέων