Συγγραφέας του μήνα

Λίλυ Εξαρχοπούλου (Οκτώβριος 2006)

Aυτοβιογραφικός μονόλογος

Oι βασικές μου αναφορές είναι στην Ελλάδα και στο Ηνωμένο Βασίλειο, δυο χώρες που «ποτέ δεν πεθαίνουν» με τις καλές και κακές συνεπαγωγές. Στο Newcastle είχα μεν απόλυτη ταύτιση με την ομίχλη «the fog on the Tyne is all mine, all mine» αλλά έζησα τα πρώτα ξένοιαστα χρόνια της ενήλικης ζωής μου (18 και κάτι). Όταν επέστρεψα στην Αθήνα δεν άντεχα τους θορύβους, ακόμη δεν τους αντέχω. Όσο η πόλη μου εξαθλιώνεται από τη δημοτική και πολιτική ηγεσία και τους κατοίκους της, τόσο την αγαπάω περισσότερο με αυτή την αγάπη που έχουμε για το προβληματικό αδελφάκι μας. Παρηγοριά: τουλάχιστον αποκτά πραγματικά μητροπολιτικό και πολυπολιτισμικό χαρακτήρα. Αγαπώ τη θάλασσα και τα ταξίδια και συχνά εύχομαι να μπορούσα να επιλέξω την εντοπιότητά μου, π.χ το νησί της καρδιάς μου, την Κεφαλονιά. Και είμαι συνομήλικη με τον Παναγιώτη Γιαννάκη, άρα δεν είναι καθόλου παράξενο που με ενδιαφέρει και το μπάσκετ και το ποδόσφαιρο.
Μοιάζει να κάνω τα πράγματα «από την ανάποδη». Για παράδειγμα σπούδασα Αρχαία ιστορία (ελληνορωμαϊκή) και Αρχαιολογία στην Αγγλία και Αγγλική γλώσσα και Λογοτεχνία στην Ελλάδα. Στο Πανεπιστήμιο του Ίστ ?νγκλια έκανα το μάστερ μου στο μυθιστόρημα του 19ου και του 20ου αιώνα. Ταραγμένοι αιώνες, ταραγμένα χρόνια (πτώση του τείχους στο Βερολίνο, 1ος πόλεμος στον κόλπο, κ.α).
Με θεωρώ λογοτέχνη με τη γενική έννοια γιατί μέχρι σήμερα μπορεί να έχω ασχοληθεί κυρίως με την πεζογραφία, την ποίηση και την κριτική αλλά δεν αποκλείω να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου και σε άλλα είδη. Έχω δουλέψει ως πολιτιστική συντάκτης, κριτικός βιβλίων, αρθρογράφος, μεταφράστρια, καθηγήτρια. Στον τομέα της εκπαίδευσης που αγαπώ ιδιαίτερα προτιμώ τις σύγχρονες μεθόδους (ο εκπαιδευτής ως facilitator/υποκινητής μάθησης), με απασχολεί η πορεία του κάθε σπουδαστή ξεχωριστά και με ενδιαφέρουν τα αντικείμενα που έχω διδάξει (λογοτεχνία και αρχαία ιστορία, ελληνική & αγγλική γλώσσα και πολιτισμός).
e-mail: lval@otenet.gr

Εργογραφία

? Μια αγάπη σαν Κέρκυρα (νουβέλα), Αθήνα, Κέδρος, 2006

? Aνοίκεια μέθη (ποίηση). Αθήνα, Γαβριηλίδης, 2003.

? Παρών και αμέτοχος (μυθιστόρημα), Aθήνα, Kέδρος, 2001.

? Σοφίας το ανάγνωσμα (μυθιστόρημα), Aθήνα, Kαστανιώτης, 1995.
(Tο συγκεκριμένο μυθιστόρημα διασκευάστηκε και παίχτηκε το 1997 στο θέατρο «Πολιτεία» του Σωτήρη Χατζάκη σε σκηνοθεσία Μαίης Σεβαστοπούλου).

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα:

-?Nicknames?, (extract from the short-story by the same title), ?Suppliant?, (poem) in Greek Writers Today, An Anthology, Vol. 1, Athens, Hellenic Authors? Society, 2003.
-«Το μήνυμα» (διήγημα), στο Νεοελληνικό Διήγημα 7, Αθήνα, Μεταίχμιο, 2003.
-«H τρίτη φορά» (διήγημα), στη Συλλογή Διηγημάτων Eλλήνων Συγγραφέων, INBA, Kοζάνη, 1998.
-«Pαντεβού» (διήγημα) στη συλλογή Iστός 1995, Aθήνα, Iστός, 1995.

Διδακτικό ?γλωσσικό βοήθημα (reader) για το 3ο επίπεδο της διδασκαλίας της ελληνικής ως ξένης γλώσσας:
? «Kανάλι 35», Aθήνα, Certoza/Δέλτος, 1999


Mεταφράσεις

α) Λογοτεχνικές
Ντ.Χ. Λώρενς: Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλυ, Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα,υπό έκδοση το 2006.
Σάρλοτ Πέρκινς Γκίλμαν: H κίτρινη ταπετσαρία, Aθήνα, Kέδρος, 1999. Eπίμετρο στο ίδιο βιβλίο.
Nηλ Tζόρνταν: Tο παιχνίδι των λυγμών (O τόμος περιλαμβάνει επίσης τη συλλογή διηγημάτων «Nύχτα στην Tυνησία» και τη νουβέλα «Όνειρο ενός τέρατος») Aθήνα, Kέδρος, 1997.
Tζέημς Φινν Γκάρνερ: Πολιτικώς ορθότερα παραμύθια, Aθήνα, Δίαυλος, 1995.
Tζέημς Φινν Γκάρνερ: Πολιτικώς ορθά παραμύθια, Aθήνα, Δίαυλος, 1995. Eισαγωγή στο ίδιο βιβλίο.
Tζων Mπέργκερ: G. Tο ταξίδι, Aθήνα, ?γρωστις, 1992. Eπίμετρο στο ίδιο βιβλίο.
Λώρενς Nτάρελ: O σκοτεινός λαβύρινθος, Aθήνα, ?γρωστις, 1991
Σου Tάουνσεντ: Tο κρυφό ημερολόγιο του ?ντριαν Mολ, ηλικίας 13 3/4, Aθήνα, ?γρωστις, 1989.
Pίτσαρντ Pάιτ: Γέννημα θρέμμα, Aθήνα, Σύγχρονη Eποχή, 1989.
β) Δοκιμιακές
Έντουαρντ Σαϊντ: O κόσμος, το κείμενο και ο κριτικός, Aθήνα, Scripta, 2004.
Φράνσις Όκλει: Χριστιανική υπακοή και εξουσία, Τ.Μ. Πάρκερ: Ο Προτεσταντισμός και οι διαμάχες σχετικά με την ομολογία της πίστης. Η εξέλιξη και η διάδοση του Καλβινισμού στο Γ. Γκότση: Μεταρρύθμιση και Αντιμεταρρύθμιση, Βυζαντινός και Δυτικός Κόσμος (τόμος Γ), Πάτρα, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, 2001.
Pότζερ Φίσερ, Γουίλιαμ Γιούρι & Mπρους Πάτον: Πετυχαίνω τη συμφωνία, Aθήνα, Kαστανιώτης, 2001.
Pόμπερτ Φράνκ: Tα πάθη της λογικής, Aθήνα, Kαστανιώτης, 1999.
Pίτσαρντ Aπινιανέζι & Kρις Γκάρατ: Mεταμοντερνισμός για αρχάριους, Aθήνα, Δίαυλος, 1998.
Σβεν Mπίρκετς: Oι ελεγείες του Γουτεμβέργιου, Aθήνα, Kαστανιώτης, 1997.
Pομπ Περέ: Eισαγωγή στη βιντεοτέχνη, Aθήνα, Eπικοινωνία και Kουλτούρα, 1994
Κ.Μαρξ & Φ. Ένγκελς: Για τον ρεφορμισμό, Αθήνα, Σύγχρονη εποχή, 1993


H συγγραφέας απέναντι στο έργο της.

Θέλω να πιστεύω πως τα βιβλία μιλούν από μόνα τους και αυτή είναι κι η γοητεία τους. Στα δικά μου, το κύριο μέλημά μου είναι η συμμετοχή του αναγνώστη, θα ήθελα ει δυνατόν να λειτουργεί ως συν-συγγραφέας. Να σκεφτεί την τύχη των ηρώων, την περαιτέρω πορεία τους, τις καταστάσεις του παρελθόντος, ή και τις μελλούμενες. Να σκεφτεί γενικώς. Και αγαπώ την πολυφωνία, ακόμη και στην ποίησή μου. Για μένα η εξέταση ενός αντικειμένου πρέπει να είναι πολυπρισματική, να εξετάζονται και, ει δυνατόν, να αναλύονται όλες οι πλευρές του. Επίσης διακρίνω ότι έχω μια τάση για κυκλικά πεζογραφήματα χωρίς αυτό να σημαίνει πως θεωρώ ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, αν και συχνά έτσι δείχνει. Πιστεύω όμως σε μια κυκλικότητα που περιλαμβάνει πισωγυρίσματα, επαναλήψεις λαθών και αμφιθυμίες στον υποκειμενικό ανθρώπινο τομέα. Στα πεζά μου η κυκλικότητα συνδυάζεται είτε με κάποια προοπτική ή μια καινούργια αρχή, είτε είναι το επιστέγασμα της αφήγησης. Για μένα το ιδανικό τέλος είναι το ανοιχτό, αυτό που αφήνει ελεύθερη τη φαντασία και τη δημιουργικότητα του αναγνώστη.
Ο συνδυασμός των mottoes στην αρχή του τελευταίου μου βιβλίου Μια αγάπη σαν Κέρκυρα, συνιστά ένα ξεχωριστό κείμενο ερμηνείας που συνδιαλέγεται και φωτίζει την ιστορία και, ως ένα βαθμό, τα πιστεύω μου. Η νουβέλα έχει τρεις αφηγητές που αντιστοιχούν σε ισάριθμους ήρωες. Κύριο θέμα της είναι η φιλία και η επικοινωνία (ή η έλλειψή της), ιδιαίτερα οι δύσκολες φιλίες μεταξύ διαφορετικών φύλων. Πιστεύω στο ?No man is an island?? του Τζον Ντον και με εξέπληξε ευχάριστα η ίδια σκέψη στην κριτική της Α. Μαντόγλου, πιθανότατα γιατί έχει κι αυτή αγγλική παιδεία. Ωστόσο τα νησιά επιδέχονται πολλές ερμηνείες και αρκετές από αυτές συνδέονται με ευχάριστες σκέψεις. Πολλά και τα δευτερεύοντα μοτίβα ή θέματα: π.χ ο ξένος/άλλος/ διαφορετικός, εδώ με τη μορφή του ψυχικά ασθενούς, αλλά και της υπεροψίας όλων μας έναντι της ασθένειας, ψυχικής ή και σωματικής, την ανέμελη αδιαφορία για τη λεπτή κόκκινη γραμμή που ελλοχεύει. Ποιος είναι ο πιο υγιής ή ο πιο «άρρωστος» από τους τρεις ήρωες, ο πιο εντελής ή ατελής; Ποιες αποφάσεις μας καθορίζουν αντί να τις καθορίζουμε; Πόσο ζούμε στον κόσμο της φαντασίας μας και πόσο στον πραγματικό; Tι πιστεύουμε για τους άλλους και σε πια δεδομένα βασιζόμαστε;
Πολλοί συχνά οι αναγνώστες ταυτίζουν τους ήρωες με τους συγγραφείς. Χωρίς να αρνούμαι ότι οι συγγραφείς αποδίδουν σε κάποιους από τους ήρωές τους κομμάτια του εαυτού τους, δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι η Ελενά (ζω!) ούτε ο Χάρης (δεν έχω νοσηλευτεί) ή ο Τάκης (δεν είμαι μηχανικός). Επίσης δεν έχω πάει ποτέ στη Γκρενόμπλ αν και οφείλω να ομολογήσω ότι έχω επισκεφτεί και την Κέρκυρα και το Δουβλίνο κάτω από εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Το ίδιο ισχύει σχεδόν αυταπόδεικτα και για τους ήρωές μου στο Σοφίας το ανάγνωσμα, (π.χ δεν σκότωσα τον άντρα μου) ή στο Παρών και αμέτοχος (δεν έχω παιδιά, δεν είμαι άντρας!) και παρόλα αυτά ο ήρωας που κάπου είναι πιο κοντά στις σκέψεις και στις αμφιθυμίες μου είναι ο Πάτροκλος από το συγκεκριμένο μυθιστόρημα.



Λίστα όλων των Συγγραφέων