Συγγραφέας του μήνα

Γιώργος Ξενάριος (Νοέμβριος 2006)

Ο Γιώργος Ξενάριος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1959. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Πρώτες δημοσιεύσεις στον «Λογοτεχνικό Πολίτη» (1982) και στη «Λέξη» (1985).
Βιβλία: «Η πτώση του Κωνσταντίνου» (πεζογράφημα, εκδ. Καστανιώτη, 1990)? «Οι δίδυμοι» (πεζογράφημα, εκδ. Καστανιώτη, 1994)? «Σμιλεύοντας το φως» (μυθιστόρημα, εκδ. Καστανιώτη, 2001, υποψήφιο για το βραβείο του «Διαβάζω», 2002).
Μεταφράσεις: Γ. Φλωμπέρ, «Ο πειρασμός του Αγίου Αντωνίου» (εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 2006)? Ε. Βιζέλ, «Ο καιρός των ξεριζωμένων» (εκδ. Μεταίχμιο, 2006)? Α. Π. ντε Μαντιάργκ, «Το περιθώριο» (εκδ. Μεταίχμιο, 2004)? Κ. Θεοτόκης, «Η ζωή στο βουνό» (εκδ. Καστανιώτη, 1999)? Ζ. Μ. Γ. Λε Κλεζιό, «Έρημος» (εκδ. Καστανιώτη, 1993)? Ε. Κρεστ, «Ράντου» (εκδ. Καστανιώτη, 1992) Μ. Γκαλό, «Μια δημόσια υπόθεση» (εκδ. Καστανιώτη, 1991).
Από το 2000 συνεργάζεται ως κριτικός με το ένθετο «Βιβλιοθήκη» της «Ελευθεροτυπίας» και από το 2005, επίσης ως κριτικός, με το περιοδικό «Διαβάζω».
Παράλληλα διδάσκει Δημιουργική Γραφή (από το 2003 στο Κολλέγιο Deree της Αγίας Παρασκευής και από το 2006 σε συνεργασία με τις εκδόσεις Μεταίχμιο), ενώ έχει διδάξει λογοτεχνική μετάφραση στο ΕΚΕΜΕΛ (2000-2003).
Μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων (2003).

Ρόλος της λογοτεχνίας, ιδίως δε του μυθιστορήματος, ήταν πάντοτε η παραγωγή των μεγάλων μύθων που τρέφουν την κοινωνική συνείδηση αλλά και το συλλογικό υποσυνείδητο. Αυτόν τον συνάμα παραμυθητικό και μυθοποιητικό ρόλο παίζει και σήμερα η λογοτεχνία στο πλαίσιο της μεταμοντέρνας συνθήκης, με τη διαφορά ότι οι μεγάλοι αυτοί μύθοι θωρακίζουν λιγότερο αποτελεσματικά την κοινωνία μας απέναντι στο ανεξέλεγκτο πια φαντασιακό της.
Χρέος του σύγχρονου συγγραφέα είναι λοιπόν η κατασκευή αυτών των μύθων όσο γίνεται πιο αδιαμεσολάβητα από τις κρατούσες ιδεολογίες και αντιλήψεις και η παράδοσή τους προς χρήση σε ένα, επίσης όσο γίνεται, πιο αδιαμεσολάβητο κοινό.
Εργαλείο του η αφήγηση και οι σύγχρονες αφηγηματικές τεχνικές, που έχουν ανατρέψει οριστικά την εικόνα του μυθιστορήματος όπως μας την παρέδωσε ο άδολος και απονήρευτος 19ος αιώνας. Η κλονισμένη θέση του παντογνώστη αφηγητή και ο εν γένει κερματισμός της αφήγησης έχουν οδηγήσει το σύγχρονο μυθιστόρημα σε εξελιγμένες μορφές, από τις οποίες δεν υπάρχει επιστροφή. Αυτό που εισέπραττε ο μέσος αναγνώστης ως μυθιστόρημα (και ο περισσότερος κόσμος ακόμη και τώρα) δεν υπάρχει πια ? το μόνο που επιβιώνει από αυτό το παλιό μυθιστόρημα στην εποχή μας είναι τα μπεστσελερίστικα κακέκτυπά του.
Μοίρα του η θέσπιση των μεγάλων αφηγήσεων που θα καταφέρουν αυτό που μοιάζει ανέφικτο στις σύγχρονες, μεταμοντέρνες κοινωνίες μας: την αποκατάσταση της αυθεντικής σχέσης με τα πράγματα.


Λίστα όλων των Συγγραφέων