Συγγραφέας του μήνα

Χρήστος Χρυσόπουλος (Ιανουάριος 2009)

Ο Χρήστος Χρυσόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1968. Το πρώτο βιβλίο του είναι Ο Βομβιστής του Παρθενώνα (Διηγήματα, Ανατολικός, 1996). Ακολούθησαν τα: Οι Συνταγές του Ναπολέοντα Δελάστου (Διηγήματα, Οδυσσέας, 1997), Ο Μανικιουρίστας (Μυθιστόρημα, Οδυσσέας, 2000), Το Μαύρο Φόρεμα - The Black Dress (Artist Book, RCIPP, N.J., ΗΠΑ, 2001), Encounters (Λεύκωμα, Reykjavik Art Museum, Ισλανδία, 2003), Περίκλειστος Κόσμος (Μυθιστόρημα, Καστανιώτης, 2003), Σουνυάτα (Μυθιστόρημα Οδυσσέας, 1999, Καστανιώτης, 2004), Φανταστικό μουσείο (Πεζογράφημα, Καστανιώτης, 2005), Το γλωσσικό κουτί, (Δοκίμιο, Καστανιώτης, 2006). με τελευταίο το μυθιστόρημα Η λονδρέζικη ημέρα της Λώρας Τζάκσον (Καστανιώτης, 2008).

Η ιστοσελίδα του είναι:
http://www.chrissopoulos-vivlia.blogspot.com


Βιβλία του έχουν μεταφραστεί στις παρακάτω γλώσσες: Manucure, (Actes Sud, 2005), Maniker, (Skuc, 2005), Monde Clos (Actes Sud, 2007), Athènes, le sable et la poussière (Autrement, 2004), Grekland berättar: Fikonträdets sång (Tranan, 2007), Espace(s)- Fictiones Europeenes (CNES 2008).

Διηγήματά του έχουν περιληφθεί στις ανθολογίες: Με ορθάνοιχτα μάτια (Καστανιώτης, 2004), Μυθιστόρημα μιας πόλης (Ωμέγα, 2004), Θρυμματισμένος πλάνήτης (Επιμ. Μισέλ Φάις, Μίνωας, 2004), Γρανίτα από λεμόνι (Κέδρος, 2004), Ονόματα (Κέδρος, 2008), Θεωρία, Λογοτεχν'ία, Αριστερά (Εκδόσεις Το πέρασμα, 2008), HOTEL - Χαμένοι στο διαδίκτυο (Πατάκης, 2008).

Ο Χ.Χ. έχει μεταφράσει τα βιβλία: Το βιβλίο των αποκαλύψεων (Rupert Τhompson, Περίπλους, 2004), Αμέρικα (Susan Sontag, National Book Award 2000. Οδυσσέας. Αθήνα 2001, Έγκλημα στη γειτονιά. (Susanne Berne, Βραβείο Orange 1998. Οδυσσέας. Αθήνα 2000)

Ο Χ.Χ. ήταν προσκεκλημένος συγγραφέας: Gothenburg Book Fair 2004 (Γκέτεμποργκ, Σουηδία), The Center for Critical Analysis of Contemporary Culture (Νέα Υόρκη. ΗΠΑ ), RoSiZo (Μόσχα. Ρωσία), The Rutgers Center for Innovative Printing and Paper (Νέα Υόρκη. ΗΠΑ), Sigurdur Nordal Institute (Ρέικιαβικ, Ισλανδία), Centrum Pro Metamedia (Πράγα,Τσεχία), The Baltic Center for Writers and Translators (Βίσμπυ, Σουηδία). Fiction Europeennes (Στρασβούργο ? Παρίσι, Γαλλία), Malta Mediterranean Literature Festival (Βαλέτα, Μάλτα), Iowa International Writers Program (Iowa City, ΗΠΑ). St. Petersburg State University (Αγ. Πετρούπολη, Ρωσία), Europoetica Sacra Festival (Βουδαπέστη, Ουγγαρία), 20th European Literature Festival (Κονιάκ, Γαλλία).

Η "άλλη" Λώρα
Του Χρήστου ΧΡΥΣΟΠΟΥΛΟΥ



-1-

Το 1994 κυκλοφόρησε ένας τόμος με τα ποιήματα μιας μάλλον αποσιωπημένης Αμερικανίδας ποιήτριας που λεγόταν Λώρα Τζάκσον. Στην εισαγωγή του βιβλίου, ο συγγραφέας Ρόμπερτ Νάυ έγραψε: "Όταν καταλήξουμε στην οριστική ιστορία της αγγλικής ποίησης του εικοστού αιώνα, τα ποιήματα της Λώρας Τζάκσον -μαζί με την ιστορία που τα συνοδεύει- θα αποδειχτούν πολυτιμότερα από οτιδήποτε άλλο".
Όταν γράφτηκαν αυτά τα λόγια, η Λώρα είχε πεθάνει ήδη από το 1991 σε ηλικία ενενήντα ετών. Τη μέρα του θανάτου της οι |Τάιμς| του Λονδίνου δημοσίευσαν το παρακάτω σημείωμα: "Η Λώρα Ράιντινγκ Τζάκσον ήταν μια τραγική φιγούρα και από τις πιο προικισμένες γυναίκες αυτού του αιώνα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η λογοτεχνική κριτική και η ιστορία θα πρέπει να αναμετρηθούν με το μοναδικό της επίτευγμα".
Η Λώρα έφυγε σιωπηλά, αφήνοντας πίσω της μια πολύτιμη παρακαταθήκη, γνωστή σε λίγους εκλεκτούς. Ο Τζων ?σμπερυ έλεγε εμφατικά ότι το βιβλίο της |Πρόοδος των ιστοριών| είναι "ένα από τα σπουδαιότερα έργα πεζογραφίας του εικοστού αιώνα". Κι όμως, το έργο της Λώρας παρέμεινε σχεδόν απόκρυφο, διατηρώντας ανέπαφο τον μυητικό χαρακτήρα που έχουν τα έργα της υψηλής λογοτεχνίας.
Η ζωή της ήταν μια σειρά από ρήξεις που κομμάτιασαν βάναυσα τη βιογραφία της, θαρρείς, με απανωτές μαχαιριές. Η πρώτη μαχαιριά δόθηκε όταν αποφάσισε να φύγει από τη Νέα Υόρκη. Έζησε έναν μακροχρόνιο, παράνομο, ερωτικό δεσμό με τον ?γγλο ποιητή Ρόμπερτ Γκρέηβς, που όμως έληξε δραματικά με μια σκανδαλώδη, διπλή απόπειρα αυτοκτονίας στο Λονδίνο του Μεσοπολέμου.
Η επόμενη μαχαιριά ήρθε με το ξέσπασμα του πολέμου. Το 1941 η Λώρα Τζάκσον απαρνήθηκε την τέχνη της. Δημοσίευσε την πιο διάσημη αποκήρυξη στην ιστορία της αμερικανικής ποίησης και αποσύρθηκε στη σιωπή για τριάντα ολόκληρα χρόνια. Βρήκε καταφύγιο σε ένα ράντσο της Φλόριντα και για το υπόλοιπο της ζωής της αφιερώθηκε σε ένα ογκώδες φιλοσοφικό δοκίμιο για την ποίηση.
Το |Λογικό Νόημα| (Rational Meaning) έμεινε ημιτελές. Εκδόθηκε δύο χρόνια μετά τον θάνατό της. Ως εκείνη τη στιγμή είχε έκταση εξακοσίων σελίδων. Όταν ο κόσμος είδε για πρώτη φορά το κείμενο που κράτησε τη Λώρα Τζάκσον ζωντανή ως τα βαθιά γεράματα, αντίκρισε ένα |Tractatus| για την ποίηση. Ο Τσαρλς Μπερνστάιν έγραψε: "Κανείς άλλος Αμερικανός ή Ευρωπαίος ποιητής αυτού του αιώνα δεν έχει αποτυπώσει με τόση εμβρίθεια τον βαθύτερο ανταγωνισμό ανάμεσα στην αλήθεια και στην ποίηση".
Η Λώρα ζούσε κάθε στιγμή με κάποια διαφορετική εκδοχή του εαυτού της. Λες και φοβόταν να αντικρίσει το οριστικό πρόσωπο της ύπαρξής της. Έλεγε ότι όλες οι παγίδες ξεκινούν με τη λέξη "εσύ". Η διαρκής αγωνία της Λώρας Τζάκσον ήταν απέναντι σ' αυτή την "άλλη" Λώρα.
|Οι άνθρωποι πρέπει να διαθέτουν ελεύθερο πνεύμα και σώμα, και για να είναι ελεύθεροι στο πνεύμα, πρέπει να διαθέτουν κάθε φορά τη δυνατότητα να πηγαίνουν με τη θέλησή τους πέρα από αυτό που θεωρούν κατακτημένο δικαίωμα. Η επιτυχία κρίνεται πάντοτε απέναντι στα υψηλότερα εμπόδια. Όμως η ελευθερία, που είναι ταυτόχρονα και μια μορφή τρέλας, που δεν γνωρίζει τη γαλήνη, αλλά μόνο τη διαρκή αναταραχή της σκέψης, δεν είναι παρά απελπισία. Ακολουθήστε τον δρόμο που έχετε πάρει μέχρι τέλους.|
Αυτή είναι μία από τις ιστορίες της "άλλης" Λώρας.


-2-

Το διαμέρισμα βρισκόταν στον δεύτερο όροφο ενός κομψού Γρηγοριανού σπιτιού στον αριθμό 35Α της St. Peter's Square. Το ισόγειο ανοιγόταν σε έναν όμορφο και ήσυχο κήπο στο πίσω μέρος, ενώ από τη μεριά του δρόμου υπήρχε ένα ημιυπόγειο λόγω της κλίσης του εδάφους. Συνεπώς, παραμένει ακόμα και σήμερα ασαφές πόσους ορόφους πήδηξε η Λώρα Τζάκσον. Οι περισσότεροι ακολουθούν την αυτοβιογραφία του Ρόμπερτ Γκρέηβς, ανεβάζοντας τον αριθμό σε τρεις σύμφωνα με την αμερικανική αρίθμηση του υπογείου ως "μηδέν", του ισογείου ως "πρώτου ορόφου"... κ.ο.κ. Η Λώρα ακολουθεί την ευρωπαϊκή νόρμα, μιλώντας για δύο ορόφους πάνω από το ισόγειο. Δεν είναι, λοιπόν, η καταγωγή ή η συνήθεια που υπαγορεύουν την περιγραφή. Θα έλεγε κανείς ότι η ιδιοσυγκρασία του χαρακτήρα κάνει τον Γκρέηβς να μεγαλοποιεί και τη Λώρα να υποβαθμίζει τη σοβαρότητα εκείνης της διπλής παρόρμησης.
Το σαββατιάτικο πρωινό της 27ης Απριλίου 1929 στο σαλόνι του διαμερίσματός της η Λώρα Ράιντινγκ αξιώθηκε μια στιγμή απίστευτης νηφαλιότητας. Σηκώθηκε από τη θέση της και ακούμπησε άβολα στο περβάζι του παραθύρου, κοιτώντας σιωπηλά τον Ρόμπερτ Γκρέηβς να γέρνει αποκοιμισμένος σε μια πολυθρόνα. Τα βήματά της τον ξύπνησαν. ?νοιξε τα μάτια και κοίταξε φευγαλέα τη Λώρα προτού ψάξει με το βλέμμα τη γυναίκα του. Η Νάνσυ Νίκολσον είχε ξαπλώσει δίπλα του σε ένα δερμάτινο ανάκλιντρο. "Κανείς δεν μιλούσε" θυμόταν η Λώρα πενήντα χρόνια αργότερα, "περίμεναν την επόμενη κίνησή μου, όπως του ηθοποιού πάνω στη σκηνή".
Στο κέντρο του δωματίου ήταν στρωμένο ένα παραδοσιακό χαλί patchwork από την Κούμπρια, με απολύτως συμμετρικά πολύχρωμα τετράγωνα. Ήταν το βασικό διακοσμητικό στοιχείο του χώρου υποδοχής. Τα λιγοστά έπιπλα, μικρά και προσεκτικά διαλεγμένα από τη Νάνσυ, ήταν όλα σπρωγμένα στους τοίχους. Ο χώρος έμοιαζε άδειος και οι αχτίδες του ήλιου έμπαιναν ανεμπόδιστες από τα τρία ανοιχτά παράθυρα. Η Λώρα περιγράφει το χαλί από την Κούμπρια στον μονόλογο |Letter of Abdication| του 1928:
|Το χαλί μου αποτελούνταν από πολλά μικρά τετράγωνα και το σχέδιο καθενός ήταν διαφορετικό, εντούτοις το σύνολο έδενε αρμονικά επειδή είχα διαλέξει η ίδια τα υλικά - τα καλύτερα μεταξωτά και βελούδινα ρετάλια που μπορούσα να βρω και έβαζα να τα κόψουν σε τετράγωνα. Κι έτσι όλοι τους έγιναν υπήκοοί μου, κι εγώ έγινα η Βασίλισσα.|
Ο Ρόμπερτ Γκρέηβς καθόταν νωχελικά στην πολυθρόνα του και ήξερε ότι κάτι άσχημο θα συμβεί. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Νάνσυ Νίκολσον, η Λώρα πήρε μια παγωμένη έκφραση προτού συγκεντρωθεί στις απόλυτα υπολογισμένες, μετρημένες κινήσεις της. Ήταν πολύ σημαντικό να γίνουν όλα ψύχραιμα και με βραδύτητα, όπως σε μια ιδιωτική παράσταση, ώστε τίποτα να μη διαφύγει από το "κοινό" των δύο θεατών της. Τις τελευταίες στιγμές δεν υπήρξε ίχνος δισταγμού ή υστερίας, αυτό το βεβαίωσε και η ίδια η Λώρα στις κατοπινές καταθέσεις της στην αστυνομία.
Έχοντας σπαταλήσει μερικά λεπτά αγωνίας αναμένοντας την αναπόφευκτη κίνηση της Λώρας που ζυγιζόταν στο ανοιχτό παράθυρο, ο Ρόμπερτ αποφάσισε να ρισκάρει την αντίδρασή της και ξεκίνησε να σηκωθεί από την πολυθρόνα. Την ίδια στιγμή η Νάνσυ τον σταμάτησε ακουμπώντας τον ώμο του. Κανείς δεν μπόρεσε να εξηγήσει με πειστικότητα αν ετούτη η χειρονομία είχε σκοπό να προστατέψει τη Λώρα ή να αποτρέψει τον Ρόμπερτ να τη σώσει. Η Λώρα είπε ένα χαριτωμένο "αντίο παιδιά" (goodbye chaps) και έπεσε στο κενό από ύψος μεγαλύτερο των δεκαπέντε μέτρων.
Ο Ρόμπερτ Γκρέηβς πετάχτηκε από την πολυθρόνα και έτρεξε στη σκάλα. Φτάνοντας στο πλάτωμα του δεύτερου ορόφου πήδηξε και εκείνος στο κενό από ένα ανοιχτό παράθυρο του κλιμακοστασίου, πέφτοντας από ύψος έξι μέτρων. Δεν διευκρινίστηκε ποτέ -ούτε από τον ίδιο τον Γκρέηβς- αν αυτή ήταν μια κίνηση απελπισίας ή αν είχε θελήσει να βρεθεί μ' αυτό τον τρόπο γρηγορότερα κοντά στη Λώρα. Προσγειώθηκε επάνω σε έναν καλλωπιστικό θάμνο δίχως την παραμικρή αμυχή. Οι εφημερίδες έγραψαν ότι ο Ρόμπερτ Γκρέηβς και η Λώρα Τζάκσον είχαν "υπογράψει σύμφωνο αυτοκτονίας". Η Λώρα κειτόταν στο πλακόστρωτο της πρόσοψης, αναίσθητη ή νεκρή, ανάμεσα στους διαβάτες. Εκείνη τη στιγμή η Νάνσυ Νίκολσον τηλεφώνησε στην ?μεση Βοήθεια και κατέβηκε στον δρόμο.
Η Λώρα Τζάκσον παρέμεινε βαριά τραυματισμένη στο πεζοδρόμιο πάνω από μισή ώρα. Το ασθενοφόρο από το νοσοκομείο Charing Cross ανταποκρίθηκε στην κλήση της Νάνσυ Νίκολσον μέσα σε λίγα λεπτά. Δεν μπορούσαν, όμως, να κάνουν τίποτε άλλο από το να χορηγήσουν στη Λώρα μια γενναία δόση μορφίνης, περιμένοντας να φέρουν έναν ειδικό νάρθηκα και φορείο, ώστε να καταστεί δυνατή η μεταφορά της δίχως να κινδυνεύσει η τσακισμένη σπονδυλική της στήλη. Η Λώρα ήταν την περισσότερη ώρα αναίσθητη. "Ξυπνούσε" κάθε τόσο και μετά βυθιζόταν και πάλι σε λήθαργο.


-3-

Χάμερσμιθ
Κι όμως, στη γειτονιά όπου αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει η Λώρα Τζάκσον υπάρχουν διάσπαρτα φαντάσματα που μας κοιτούν από ψηλά τρομαγμένα. Ή μήπως θέλουν να μας τρομάξουν; Και κάποια άλλα μελαγχολικά (σίγουρα φοβισμένα αυτά) μοιάζουν να προσπαθούν να μας καλοπιάσουν με ένα μπουκέτο φανταστικά λουλούδια.
Από πού προέρχονται αυτά τα βλέμματα; Από πού ήρθαν τα φαντάσματα ετούτα; Γιατί συνάχθηκαν στην πόλη; Γιατί τώρα μια τέτοια φασματολογία; Ήταν ποτέ, σε άλλη εποχή, τόσο επίπονα αναγκαίο να ψάχνεις για ανακουφιστικές ρωγμές στην αδιάλειπτη πραγματικότητα;
Η πιεστική συνάθροιση στους δρόμους και μέσα στα κτίρια και στους σταθμούς, η υπερχειλίζουσα πολυκοσμία, δεν αφήνουν σημάδια στην επιφάνεια της ζωής. Μόνο τα φαντάσματα μοιάζουν ακλόνητα, μα δίχως να διαθέτουν ύλη και υπόσταση. Απλώς αφήνοντας ίχνη... Εκείνη βεβαίως δεν άφησε τίποτα.
Είναι ετούτη η φασματική παρουσία. Κάθε τοίχος και επιφάνεια κλονίζει τα οντολογικά μας θεμέλια. H επαφή με τα φαντάσματα -με αυτό που βρίσκεται στο επέκεινα- επανατοποθετεί τη ζωή εκεί που πριν υπήρχε μόνο μια ασαφής μνήμη.
Τα καλοδεχούμενα φαντάσματα υποδεικνύουν αυτό που δεν είμαστε. Μας υπενθυμίζουν ότι εδώ υπάρχει και κάποιος "άλλος". Μια "άλλη" Λώρα Τζάκσον. Ένας "άλλος" Ρόμπερτ Γκρέηβς. Και -εντέλει- μας μαθαίνουν να κινούμαστε με επιφύλαξη σε μια πόλη που νομίζει ότι καθέναν από εμάς μπορεί να τον υποκαταστήσει ένας "σωσίας".


-4-

Αν και είναι κλινήρης, δεν μπορεί να ξεκουραστεί. Ένας διαρκής βόμβος ομιλιών και επιφωνημάτων έρχεται από τα άλλα κρεβάτια, μαζί με τον θόρυβο των ασθενών που αλλάζουν στάση στο κρεβάτι προσπαθώντας να βρουν μια βολική θέση. Αυτό που την ενοχλεί περισσότερο είναι οι φωνές που ζητούν βοήθεια. Ένα πιρούνι που έπεσε θορυβωδώς στο μωσαϊκό του πατώματος, ένα κουβάρι μαλλί που κύλησε κάτω από το κομοδίνο, ένας ξαφνικός πόνος, μια αδιαθεσία ή απαίτηση για "αλλαγή"... Είναι νεότερη απ' όλους τους άλλους και η υπομονή της εξαντλείται το ίδιο γρήγορα, όσο και οι δυνάμεις της. Κάποιοι υπερκινητικοί ασθενείς, που κατά τη διάρκεια της ημέρας αδυνατούν να ησυχάσουν, γίνονται παραδειγματικά πειθήνιοι μόλις αρχίσουν οι επισκέψεις των γιατρών. Κάθε φορά έχει την παρόρμηση να παραπονεθεί γι' αυτή την απάτη, την προσποιητή ακινησία και να μαρτυρήσει ότι στην πραγματικότητα δεν έχουν ησυχία και προκαλούν διαρκώς οξείς εκνευριστικούς ήχους.
Κάθε φορά όμως το μετανιώνει, γιατί υπάρχουν κι εκείνοι που είναι πραγματικά απελπισμένοι. Όταν οι γιατροί πλησιάζουν στο κρεβάτι τους, το πρόσωπό τους χλομιάζει και βυθίζεται, θαρρείς ανεπαίσθητα, λίγο περισσότερο στο μαξιλάρι. Όταν η εξέταση τελειώνει, απομένουν εξαντλημένοι σαν να έχουν απολέσει κάποιο μέρος από το απόθεμα της ελπίδας τους.
Το μόνο γεγονός που κανένας τους -ακόμα και η ίδια- δεν μπορεί να εντάξει στη ρουτίνα της νοσοκομειακής ζωής, αν και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της, είναι η αναχώρηση κάποιου για το χειρουργείο. Μέχρι να επιστρέψει, στον θάλαμο αιωρείται μια ανομολόγητη νευρικότητα. Αν δεν υπάρξει επιστροφή, όλα τελειώνουν με το ξέστρωμα του κρεβατιού. Σ' αυτές τις περιπτώσεις η νοσοκόμα ανοίγει το ραδιόφωνο. Τότε όλα τα βλέμματα συγκεντρώνονται ψηλά στο ξύλινο κουτί, όπως τα έντομα γύρω από μια λάμπα. Μέσα σε έναν θάλαμο νοσοκομείου το εύρος των κινήσεων είναι περιορισμένο. Το σώμα ασφυκτιά. Παρακολουθούν με προσήλωση τις αθλητικές εκπομπές. Μαγεύονται από τις περιγραφές των ελισσόμενων σωμάτων. Είναι ανακουφιστικό να παρακολουθείς με το μυαλό το τέλειο παράστημα των αθλητών, τη φαινομενική αφθαρσία των μυών. Μερικοί μάλιστα σηκώνονται από το κρεβάτι και πλησιάζουν τη συσκευή με το χέρι υψωμένο για να ακουμπήσουν το ψάθινο κάλυμμα του μεγαφώνου και να αισθανθούν στα δάχτυλα το γαργάλημα της δόνησης από την ένταση του ήχου. Μερικοί γιατροί πιστεύουν ότι οι συσκευές ραδιοφώνου έχουν την ικανότητα να απαλύνουν τον πόνο. Όσοι υποφέρουν γνωρίζουν ότι αυτό είναι ψέμα, όμως δεν το ομολογούν, γιατί σε κάθε περίπτωση προτιμούν το ραδιόφωνο ανοιχτό.
Όσοι πλησιάζουν στην ανάρρωση καταστρώνουν σχέδια για το τι θα κάνουν όταν πάρουν εξιτήριο. Συμφιλιώσεις με πρόσωπα και καταστάσεις, γεύματα στα οποία τα τραπέζια λυγίζουν από την αφθονία. Ή απλώς και μόνο ξεκούραση κάτω από τον ήλιο. Και, δίχως εξαίρεση, μια υπόσχεση για καλοσύνη και συγχώρεση.


-5-

Τώρα όλα είναι απλά. Είμαι ελεύθερη και εκείνοι για τους οποίους ήμουν μια κινητήριος δύναμη είναι ελεύθεροι από μένα. Οι άλλοι έκαναν πολύ μεγάλα λάθη. Το ίδιο κι εγώ. Το σκληρότερο τώρα είναι να είσαι νεκρή (με πόνο ή δίχως πόνο) και εξίσου ζωντανή (για τους άλλους). Ήταν μόνο ένα κομμάτι μου που αντιστεκόταν φανατικά με αγάπη και μίσος, ως το τελειωτικό έξω-από-το-παράθυρο. Αυτή είναι μια περιγραφή που γίνεται μια απο-περιγραφή. Μου υποσχέθηκαν ότι ο πόνος με τον καιρό θα φύγει. Τώρα είμαι μια "άλλη" Λώρα. [Χειρόγραφο σημείωμα, 14 Ιουνίου, 1929]


ΤΕΛΟΣ

[Βασίζεται στο μυθιστόρημα Η λονδρέζικη μέρα της Λώρας Τζάκσον (Καστανιώτης, 2008)].



Λίστα όλων των Συγγραφέων