Συγγραφέας του μήνα

Δημήτρης Στεφανάκης

Ο Δημήτρης Στεφανάκης γεννήθηκε το 1961. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει πέντε μυθιστορήματα:
Φρούτα Εποχής (2000), εκδόσεις Ωκεανίδα
Λέγε με Καΐρα (2002), εκδόσεις Ωκεανίδα
Το Μάτι της επανάστασης έχει αχρωματοψία (2005), εκδόσεις Ωκεανίδα
Μέρες Αλεξάνδρειας (2007), εκδόσεις Πατάκη
Συλλαβίζοντας το καλοκαίρι (2009), εκδόσεις Πατάκη

Επίσης έχει μεταφράσει έργα των Σωλ Μπέλοου, Γιόζεφ Μπρόντσκι Ε.Μ. Φόρστερ, Προσπέρ Μεριμέ, Τζον Απντάικ, Τρούμαν Καπότε, Μάργκαρετ ?τγουντ, ιστορικές μελέτες των Τομ Χόλλαντ, Ρόμπιν Λέιν Φοξ, Τσαρλς Φρήμαν και Μάικλ Χάαγκ καθώς και δοκίμια των Kirk Curnutt και Donald R. Moor. ?ρθρα του για την λογοτεχνία και την φιλοσοφία αλλά και κριτικές του έχουν κατά καιρούς δημοσιευτεί στη Φιλολογική Βραδυνή, στον Ελεύθερο Τύπο και στα περιοδικά Διαβάζω, Κηρήθρες, Ιndex, ΒΗMagazino, Θεατής και Να ένα μήλο. Παράλληλα μελετά και μεταφράζει κείμενα από το χώρο της Αρχαίας Ελληνικής γραμματείας.


Απόσπασμα

Η μεγάλη θάλασσα που λέγεται Μεσόγειος, η μάνα των λαών που πρωταγωνίστησαν στην ιστορία του κόσμου, ήταν το μυστικό φυλαχτό στην καρδιά του Καμύ, όταν σαγηνεμένος από τις σειρήνες του Βορρά, αναζήτησε στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις τη λάμψη και την καταξίωση ενός πολιτισμού για τον οποίο είχε μονάχα διαβάσει στις σελίδες αγαπημένων βιβλίων.
Με τον καιρό το Παρίσι αποδείχτηκε έρημος για την καρδιά, μεγαλύτερη ακόμα κι από κείνες που απλώνονται μεγαλοπρεπείς στην αφρικανική ενδοχώρα. Τα σκληρά χρόνια του πολέμου εδραίωσαν μέσα του μια αγιάτρευτη κατάθλιψη που πάσχιζε απεγνωσμένα να θεραπεύσει, ταυτόχρονα με τη φυματίωση. Ο ίλιγγος της λογοτεχνικής δόξας δεν ανέτρεψε τη αναπόδραστη μοίρα, κι ήρθαν στιγμές που η ιδέα της αυτοκτονίας ιρίδισε εφιαλτικά στη συνείδησή του. Τότε δεν ήταν ούτε οι ερωμένες ούτε τα ταξίδια και οι κάθε λογής τιμές στο πρόσωπό του που τον κράτησαν στην όχθη των ζωντανών, αλλά η ενθύμηση της γαλάζιας μητέρας.
Σ? αυτή τη θάλασσα λοιπόν γυρνούσε ο Καμύ στα δύσκολα. Κι εκείνη του μιλούσε με τη γλώσσα των κυμάτων, που την είχε μάθει από παιδάκι, καθώς αφουγκραζόταν το ρόχθο τους πάνω στην άμμο ή στους σκοπέλους. Οι προβλήτες και τα μουράγια τον δίδαξαν πώς να πιάνει λιμάνι ύστερα από μια τρικυμία της ψυχής. Βλέποντας τους δύτες να καταδύονται στα μυστικά βάθη της, κατάφερε κι αυτός να βυθοσκοπεί την ανθρώπινη φύση. Οι γλάροι της, ιπτάμενοι πλάνητες, ενθάρρυναν με τα ακροβατικά τους τις πτήσεις της φαντασίας του. Στο Βορρά τού έλειψαν το αρμυρίκι και η χουρμαδιά, τα δίχτυα των ψαράδικων και τα πανιά των ιστιοφόρων, οι ιστορίες με κοντραμπατζήδες και ναυμάχους οι οποίοι χάραξαν τους θαλάσσιους δρόμους, το αλφαβητάρι της ελιάς και της αμπέλου.
Σκληρό πεπρωμένο για πολλούς η Μεσόγειος, μα ήταν και το δικό του πεπρωμένο, γι? αυτό και ήξερε πως κάποια μέρα θα επέστρεφε οριστικά σ? αυτήν, όπως επιστρέφει κανείς στην καρδιά της ύπαρξής του. Τον είχε προλάβει όμως ήδη ο ήρωας του τελευταίου του βιβλίου, ο Ζακ Κορμερί, ο οποίος γύρισε μέσα από τις σελίδες του Πρώτου ανθρώπου σε αναζήτηση ενός πατέρα, που γύρευε κι ο ίδιος μια ολόκληρη ζωή.

(Μάιος 2009)


Λίστα όλων των Συγγραφέων