Συγγραφέας του μήνα

Δημήτρης Σωτάκης

Ο Δημήτρης Σωτάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Το 1997 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Το Σπίτι». Επιστρέφει το 2002 με το μυθιστόρημα «Η Πράσινη Πόρτα», το οποίο ήταν υποψήφιο για το βραβείο μυθιστορήματος του περιοδικού Διαβάζω για εκείνη τη χρονιά. Το 2004 κυκλοφορεί τη συλλογή διηγημάτων «Έντεκα Ερωτικοί Θάνατοι»,ενώ το 2005 δημοσιεύεται «Η Παραφωνία», βιβλίο του που μεταφράζεται και στα Ολλανδικά. Το 2007, το του μυθιστόρημα «Ο ?νθρωπος Καλαμπόκι» είναι υποψήφιο για το βραβείο Αναγνωστών του ΕΚΕΒΙ, καθώς και για το βραβείο του περιοδικού Διαβάζω. Το 2009 κυκλοφόρησε το τελευταίο του μυθιστόρημα «Το θαύμα της αναπνοής».

Το σπίτι (1997)-Καστανιώτης
Η πράσινη πόρτα (2002)-Μεταίχμιο
Έντεκα ερωτικοί θάνατοι (2004)-Μεταίχμιο
Η παραφωνία (2005)-Κέδρος

(Σεπτέμβριος 2009)
Ο άνθρωπος καλαμπόκι (2007)-Κέδρος
Το θαύμα της αναπνοής (2009)-Κέδρος

Επιλογή από το έργο του:

Εβδομήντα πρόστιμα


Ξεκίνησαν να παρελαύνουν μέσα στο δεύτερο βαγόνι, αν δηλαδή ήθελες να βουτήξεις κατευθείαν μέσα του, έπρεπε να στέκεσαι ακριβώς στα αριστερά, εκεί που τελειώνουν οι κυλιόμενες σκάλες. Στην αρχή ο σχηματισμός ήταν άτακτος, σκόρπια σώματα εδώ κι εκεί, παλινδρομούσαν ανεπαίσθητα μέχρι να βρουν μια σχετικά ικανοποιητική ισορροπία, δεν ήταν κι εύκολο. Ο κόσμος που μπαινόβγαινε, ειδικά εκείνοι που φορούσαν μεγαλύτερο από σαράντα δύο νούμερο, άγγιζαν τα σώματά τους, χωρίς ωστόσο να προκληθούν μεγάλες ζημιές. Γενικά, θα μπορούσε να πει κανείς ότι είχαν κάνει την ίδια διαδρομή αμέτρητες φορές, χωρίς να τους ενοχλήσει κανείς, και αν δε βρισκόταν αυτός ο ελεγκτής με το μάτι περιστεριού, τίποτα δε θα είχε αλλάξει. Απ? όσα δήλωσαν αργότερα οι ίδιοι, πρέπει να ήταν συνολικά καμιά εβδομηνταριά. Το χειρότερο ήταν ότι όταν τους ζητήθηκε να απολογηθούν, τα επιχειρήματά τους δεν έγιναν καθόλου πειστικά, αυτό τους εξόργισε και άρχισαν να φτύνουν υγρά στα μούτρα των υπαλλήλων. Μερικοί τους συμπεριφέρθηκαν με ειρωνεία, υποστηρίζοντας ότι ήταν αδύνατο να μην τους έχουν ξεκληρίσει οι επιβάτες, ιδιαίτερα αυτοί που ζυγίζουν πάνω από ενενήντα κιλά, κάτι μοσχάρια αξιοθρήνητα.
Έχει μεγάλη σημασία τι ειπώθηκε στην απολογία τους, αφότου δηλαδή αρνήθηκαν να πληρώσουν το πρόστιμο. Κατέβαιναν κάθε Τετάρτη στην Δουκίσσης Πλακεντίας και έκαναν σουηδική γυμναστική, αυτό δεν το απαγορεύει κανείς, ήταν και καλυμμένοι νομικά, αν και δεν χρειάστηκε να εξηγηθούν για τις ασκήσεις. Όταν τους συνέλαβε ο ελεγκτής να ταξιδεύουν χωρίς εισιτήριο άρχιζαν να βρίζουν και να τον χτυπάνε με ό,τι βρήκαν μπροστά τους, οι υπόλοιποι επιβάτες το διασκέδασαν με όλες εκείνες τις σφαλιάρες. Τους χάλασε πάντως την τάξη, ήταν σχεδόν ακροβάτες, με φοβερή ευλυγισία και ικανότητες δεινών χορευτών. Μερικοί εκ των υστέρων υποστήριξαν ότι αποκλείεται τέτοια συνέπεια και οργάνωση στην στοίχισή τους να υπήρξε τυχαία, σίγουρα είχαν προηγηθεί πρόβες για αυτό τον σκοπό.
Η Δουκίσσης Πλακεντίας, πράγμα ανεξήγητο, τους παρείχε μια ασφάλεια. Μια φορά δοκίμασαν να αποβιβαστούν σε άλλον σταθμό και επικράτησε πανικός, τουλάχιστον οι μισοί λιποθύμησαν και τους παρείχαν οξυγόνο για να βρουν τις αισθήσεις τους. Ποτέ δεν κατάλαβαν πώς βρέθηκε εκεί εκείνος ο καταραμένος ελεγκτής. Κατ? αρχάς αν- κατά τα λεγόμενα του- όφειλαν να αγοράσουν όλοι εισιτήριο, θα έπρεπε να ξοδέψουν ακριβώς πενήντα έξι ευρώ, κάτι που έμοιαζε μ? αστείο αφού οι περισσότεροι ήταν άνεργοι. Ο ελεγκτής, αφού τον έκαναν μαύρο στο ξύλο, θέλησε να τους μηνύσει, αλλά ύστερα από την παρέμβαση ανωτέρων πείσθηκε να μην προχωρήσει νομικά.
Όταν κόπηκαν τα πρόστιμα, αποφάσισαν να φτάσουν μέχρι το αρμόδιο γραφείο και να διαμαρτυρηθούν. Για να γίνει κατανοητό το αίτημά τους και να παρουσιάσουν ένα σοβαρότερο πρόσωπο, συμφώνησαν να ορίσουν κάποιον να τους εκπροσωπεί, δεν υπήρχε λόγος να αρχίσουν να φωνάζουν όλοι μαζί. Όταν έφτασαν, ο υπάλληλος δεν τους έδωσε ιδιαίτερη σημασία, ενώ ο εκπρόσωπος ξερόβηξε για να ακουστεί περισσότερο αξιόπιστος.
- «Γεια σας...μας έχουν κόψει πρόστιμα, δεν θέλουμε να πληρώσουμε».
Ο υπάλληλος τον κοίταξε βαριεστημένα, έξυσε το μέτωπό του και είπε:
- «Δε γίνεται αυτό κύριε, αφού σας έπιασαν χωρίς εισιτήρια, πρέπει να πληρώσετε το ποσό που έχει οριστεί.»
- «Να πληρώσεις εσύ, εμείς δεν έχουμε λεφτά, είμαστε άνεργοι.»
- «Αφήστε τ? αστεία...», έκανε ο υπάλληλος και θέλησε να δείξει πιο αυστηρός, «Εδώ υπάρχουν νόμοι κύριε, αν δε θέλετε να πληρώσετε, συμπληρώστε μια αίτηση και αν δικαιωθείτε το συζητάμε μετά.»
- «Εμείς πηγαίναμε σ΄ ένα γάμο, πρώτη φορά μας ζητάνε εισιτήρια, καταλαβαίνετε τι σας λέω; Που είναι το δύσκολο;»
- «Αυτά δε με ενδιαφέρουν, αφού σας έπιασαν πρέπει να πληρώσετε, μη λέμε τα ίδια σας παρακαλώ, αρκετά είπατε.»
- « Ακούστε κύριε, πρέπει να καταλάβετε την κατάσταση μας, κατ? αρχάς τίποτα δεν είναι εύκολο για μας μετά από αυτό που συνέβη με τον Ντέρνερ.»
- «Ποιος είναι ο Ντέρνερ;»
- « Δεν έχω ιδέα», απάντησε ο εκπρόσωπος και κάποιοι από τους δικούς του τον χτύπησαν την πλάτη ως ένδειξη καλού χειρισμού της υπόθεσης.
-« Περιμένετε ένα λεπτό», έκανε ο υπάλληλος και αφού έψαξε λίγο στα χαρτιά του, σχημάτισε ένα νούμερο στο τηλέφωνο. «Μπορείς σε παρακαλώ να έρθεις από δω;...έχει προκύψει ένα πρόβλημα...είναι εδώ κάτι μυρμήγκια και δεν θέλουν-λέει- να πληρώσουν τα πρόστιμά τους....καλώς...»
- «Περιμένετε...», τους είπε και πράγματι μετά από ένα δύο λεπτά εμφανίστηκε ένας δεύτερος υπάλληλος, με αντιπαθέστατη όψη.
-« Τι συμβαίνει εδώ;...», ρώτησε τον συνάδελφό του, αγνοώντας τους εβδομήντα που τον κοιτούσαν με αηδία.
-« Αυτό που σου είπα», έκανε ο άλλος «Δεν πληρώνουν και δεν συμπληρώνουν αίτηση»
- « Μάλιστα...ώστε έτσι...», έκανε ότι σκέφτεται κάτι πολύ σημαντικό για μερικά δευτερόλεπτα και ξαναπήρε το λόγο.
- «Λοιπόν, αν δεν πληρώσετε θα σας γαμήσουμε.»
Ο εκπρόσωπος δεν έδειξε να τον παίρνει στα σοβαρά.
- « Είμαστε εβδομήντα νέοι άνεργοι, τον περισσότερο χρόνο μας τον περνάμε στον σταθμό της Δουκίσσης Πλακεντίας , θα μας κόψετε πρόστιμα επειδή βγήκαμε μια βόλτα; Κουράστηκα να λέω τα ίδια...»
- «Αν δεν πληρώσετε θα σας κλείσουμε στη φυλακή.»
- «Θα δραπετεύσουμε σε δευτερόλεπτα, χωράμε απ? τα κάγκελα.»
Έμειναν εκεί μέχρι το βράδυ, ώσπου κάποια στιγμή ξάπλωσαν στο πάτωμα καπνίζοντας. Στις δώδεκα παρά τέταρτο επιβιβάστηκαν και πάλι σε ένα βαγόνι και έφτασαν στην Πλακεντίας. Το φως της νύχτας έλουζε τα κουρασμένα σώματά τους, καθώς έφταναν εξαντλημένοι στις γωνιές τους. Εκείνο το διαπεραστικό κλάμα ανέβηκε απ? τις κυλιόμενες σκάλες και απλώθηκε στην κεντρική λεωφόρο, αν έβρισκε οπές σαν θεόρατα χωνιά, ρουφιόταν μέσα και στραγγαλιζόταν από την ησυχία εκείνης της θλιβερής νύχτας. Μερικοί απ? αυτούς μιλούσαν χαμηλόφωνα, είχαν πια τρομάξει και αυτό πλέον ήταν μια καταδίκη, μια οριστική κατάρα, αναλλοίωτη και πραγματική. Μόνο ένας απ? αυτούς σηκώθηκε πια, όταν είχαν περάσει αρκετές ώρες, όμως δεν ξημέρωνε, και κοιτούσε τους συντρόφους του με στοργή, η καρδιά του σκίρτησε που τους έβλεπε χωρίς ζωή, έτσι στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον. Έκανε μια βόλτα γύρω τους, διέγραψε έναν κύκλο και δεν σταματούσε να τους κοιτάζει έντονα, μέχρι που κι εκείνος, μην αντέχοντας τον θόρυβο των άδειων διαδρόμων, ξάπλωσε δίπλα τους και έκλεισε τα μάτια του. «Καλύτερα να πεθάνουμε παρά να πληρώσουμε τα πρόστιμά σας», σκέφτηκε, «Δε σας φοβόμαστε γαμημένοι».


Λίστα όλων των Συγγραφέων