Συγγραφέας του μήνα

Δήμητρα Κολλιάκου

Βιογραφικό

H Δήμητρα Κολλιάκου γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα. Τέλειωσε τη Φιλοσοφική Αθηνών, και με υποτροφία του ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης και στη συνέχεια του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στον κλάδο της θεωρητικής γλωσσολογίας (Master of Science και διδακτορικό). Από το ?95 διδάσκει γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο του Newcastle, και τελευταία και δημιουργική γραφή. Ενδιαμέσως έζησε και εργάστηκε επίσης στο Groningen (Ολλανδία), στην Ιερουσαλήμ και στο Βερολίνο.
Εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα με το μυθιστόρημα ενηλικίωσης «Το Μαγείο» (1999, Εστία), που τιμήθηκε με το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα Jim Wilson (2000). Ακολούθησε η «Θερμοκρασία Δωματίου» (2006, Εκδόσεις Πατάκη), μυθιστόρημα με θεματικό πυρήνα την ατομική/ομαδική ταυτότητα και την ανεστιότητα, που τιμήθηκε με το Athens Prize for Literature του περιοδικού (δε)κατα (2007) και το βραβείο μυθιστορήματος του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών (2008). Το τρίτο της βιβλίο, «Η αρρώστια των βουνών» (Εκδόσεις Πατάκη, Οκτώβρης 2009), αποτελείται από τέσσερις ομόκεντρες νουβέλες που αφορμώμενες από τον ανεκπλήρωτο, τον ασεβή, τον ματαιωμένο και τον ξοδεμένο πόθο εξερευνούν τη βαθύτερη επιθυμία για αυθεντικότητα.
Διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε συλλογές και λογοτεχνικά περιοδικά (Εντευκτήριο, (δε)κατα).


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ

Η πρώτη ενότητα από τη νουβέλα «Λώρος» (από το βιβλίο «Η αρρώστια των βουνών»).

«Κάπου έχουμε ξαναϊδωθεί» της είπα, ενώ θυμόμουν πού.
Μου χαμογέλασε.
Ξεφλούδιζε μια μπανάνα κι εγώ είχα ανοιχτό μπροστά μου ένα τάπερ με σταφύλι. Όλες οι άλλες είχαν κατεβεί κάτω για διάλειμμα. Στο ισόγειο υπήρχε κάτι σαν αναψυκτήριο. Εννιά καρέκλες άδειες, συν δύο που καθόμασταν εμείς, σε διάταξη υποτυπώδους κύκλου.
Την αναγνώρισα, πριν γίνουν οι συστάσεις. Κι ούτε συγκράτησα άλλα ονόματα απ? το γκρουπ.
«Μέλανι δε σε λένε;»
Μελάνη, Μελανία, Μελανή. Από ετυμολογικής πλευράς ήταν αταίριαστο. Θα πήγαινε καλύτερα σε μια μελαχρινή.
Αν και το ναι το είπε πάλι χαμογελαστά, τώρα μου φάνηκε κάπως απόμακρη.
«Έλλη» της θύμισα.
Είχαμε συστηθεί πριν από λίγο, όλες με τη σειρά στον κύκλο. Ούτε είναι δύσκολο το Έλλη ? υπάρχει ως όνομα και στ? αγγλικά. Αλλά με τόσα ονόματα καινούρια, μια υπενθύμιση δεν έβλαπτε.
Κι άλλο χαμόγελο. Σιγή.
?ρχισα να τσιμπολογώ σταφύλι, για ν? απασχολήσω το στόμα μου. Αλλιώς μπορεί να ξέφευγε καμιά αδέσποτη:
«Α! Σ? έχω δει και στην πισίνα! Τώρα σε κατάλαβα. Με ρούχα φαίνεσαι αλλιώς».
Η Μέλανι βρήκε ευκαιρία να δαγκώσει την μπανάνα της. Η πολτοποίηση στο στόμα της ήταν αθόρυβη. Μικρές, υγρές εκρήξεις στο δικό μου. Μειονεκτούσα, λόγω σταφυλιών. Τραγάνιζα, μασούσα και κατάπινα, μετρώντας από μέσα μου τις άδειες καρέκλες.
Δέκα γυναίκες είχα μετρήσει και πιο πριν, υπολογίζοντας κι εμένα. Έντεκα, με τη διοργανώτρια. Στηριγμένο κόντρα στην καρέκλα της, το πλαστικοποιημένο πόστερ που μας είχε δείξει ξεκινώντας: το εσωτερικό του κορμού μιας εγκύου στον ένατο μήνα. Ροζ, μοβ και κρεατί τόνοι. Ακέφαλη, ακρωτηριασμένη μαντόνα, μ? αναποδογυρισμένο βρέφος στα σπλάχνα της. Πάνω απ? το πόστερ, τοποθετημένο στο ξύλινο κάθισμα, ένα οστό γυναικείας λεκάνης σε φυσικό μέγεθος. Τόσο λευκό, που ούτε γι? αστείο δε δικαιολογούνταν να σκεφτείς Κι αν είναι από αληθινό σκελετό;
«Ετούτη εδώ δεν άνοιξε το στόμα της καθόλου» είπα στη Μέλανι μετά από λίγο, δείχνοντας το οστό που καθόταν στην καρέκλα της μαίας. Ήμουν αποφασισμένη να σπάσω τον πάγο.
Απάντησε με κάποιο ύφος ότι το είχε εκτιμήσει που μας το έφερε να το δούμε. Αδύνατο να καταλάβεις τι γίνεται μόνο από φωτογραφίες. Εμένα πάλι, περισσότερο κι απ? το ίδιο το έκθεμα, μου είχε αρέσει το σχόλιο της μαίας την ώρα που η λεκάνη έκανε το γύρο του κύκλου:
«Ξέρω τι σκέφτεστε. Δεν είναι μεγάλο το άνοιγμα. Πώς θα βγει το παιδί;»
Δε γράφτηκα στο σεμινάριο για ν? αποκτήσω θεωρητική κατάρτιση σε θέματα εγκυμοσύνης-τοκετού. Κυκλοφορούν ένα κάρο βιβλία, άσε δε τις ιστοσελίδες στο διαδίκτυο. Σκοπός μου ήταν να γνωρίσω κόσμο που σε δυο μήνες θα βγαίνει με το καρότσι στο πάρκο. Όσο κι αν ήρθα όμως προκατειλημμένη, αυτή η κουβέντα για το μέγεθος της τρύπας μ? έβαλε στη θέση μου. Το τρακοσάρι που με τύψεις έσκασα στην εγγραφή δεν ήταν αποκλειστικά επένδυση για τη μελλοντική κοινωνική ζωή μητέρας και μωρού. Εδώ θα συζητούσαμε σοβαρά πράγματα.

*

Τώρα η ζωή σας θ? αλλάξει για πάντα. Τ? άκουσαν απ? τους πάντες, όταν το ανακοίνωσαν. Βέβαια, πρώτα τα συγχαρητήρια. Ενθουσιασμοί, χτυπήματα στην πλάτη του, ματιές στην κοιλιά της ? ανφάς και προφίλ. Καλά το είχα υποψιαστεί. (Οι παντογνώστες.) Ήταν εξωσωματική; Σας είπαν το φύλο; Τι ζώδιο πέφτει; (Οι περίεργοι.) Και εν κατακλείδι (πειρακτικά, προειδοποιητικά, τελεσίδικα): Τώρα η ζωή σας θ? αλλάξει για πάντα. (Μην υποθέτετε αναγκαστικά προς το καλύτερο.)
Φοράει ακόμα το παλτό της. Με το που μπήκε στο σπίτι, ήρθε κατευθείαν στην κουζίνα. ?νοιξε το ψυγείο. Έβγαλε το πιρέξ. «Ωραίο παλτό. Από πού το πήρες;» τη ρώτησε όταν σχόλασαν η Μέλανι. Ριχτό, παρ? όλα αυτά δεν της κουμπώνει. Έτσι κι αλλιώς, έχει εξάψεις. Έβγαλε ολόκληρο χειμώνα χωρίς να καταλάβει κρύο. Τρώγεται κρύο, είναι στεγνό, πιάνεται με το χέρι. Κάθεται στο τραπέζι δίπλα στο παράθυρο. Το απογευματινό της σνακ. Καλύτερα να τρως πολλές φορές και από λίγο. Αντίδοτο στην αναγούλα. Και στις λιγούρες. Το εφαρμόζουν και σε κάποιες δίαιτες.
Τινάζοντας τα χέρια, βγάζει τα μανίκια κι αφήνει το παλτό να πέσει πίσω στην καρέκλα. Ρούχα εγκυμοσύνης ούτε που διανοήθηκε να πάρει. Είναι φρικτά. Και είναι και πανάκριβα. Και αποκλείεται να μείνει τόση. Χλαπάκιαζε έτσι, και τα λέμε. Και ούτε πρόκειται να κάνει άλλο. Κι αν κάνει, θα γεννήσει μήπως ίδια εποχή; Τα καλοκαιρινά μωρά συμφέρουν. Τη βγάζεις μ? ένα-δυο έξτρα λαρτζ μακό. Έξτρα έξτρα έξτρα λαρτζ.
«Απ? τη Γουατεμάλα είναι το παλτό. Και υφαντό, παρακαλώ, στον αργαλειό. Μιας φίλης, που μπορεί και ταξιδεύει». Έτσι είπε στη Μέλανι με αεράτο ύφος. Παρέλειψε τα ευκόλως εννοούμενα:
Κομμένα τώρα τα ταξίδια. Τώρα η ζωή μας θ? αλλάξει για πάντα.
Το λένε και οι ευτυχείς γονείς, ιδίως αυτοί. Που το γουστάρουν που επιτέλους μπορούν και παριστάνουν τους ενηλίκους. Κι ας λένε τέτοια. Δεν παραπονιούνται. Κάνουν επίδειξη του ζήλου τους. Να μην υποτιμά κανείς τις δυσκολίες. Γονείς που έχουν τη νοοτροπία σπασίκλα: βέβαια και τους νοιάζει ο βαθμός. Γιατί να κρύψουν ότι θέλει κόπο για να τον εξασφαλίσεις;
Σπασίκλας και η Μέλανι, ή σαν την ίδια; Κι οι ψιλοαπροσάρμοστες κάνουν παιδιά. Μόνο που ούτε ανάμεσά τους θέλει να συγκαταλέγεται. Αν δεν το ήθελε, ας μην το έκανε. Και συμφωνούν σ? αυτό γονείς και εκουσίως άτεκνοι. Και οι μεν και οι δε έκαναν την επιλογή τους. ?λλωστε στην περίπτωσή της ήταν προγραμματισμένο. ?ρα το ήθελε. Κι ας ψάχνει τώρα να γνωρίσει εγκύους που και με την κοιλιά ως τη μύτη ανήκουν στους Αναποφάσιστους.
Να βρει μια έγκυο που να μην είναι σαν την Έμμα. Emma?s Diary, της το πασάρανε στην κλινική. Ενημερωτική φυλλάδα σε μορφή ημερολογίου γι? αυτές που παρακολουθούν μόνο τα σίριαλ. Έννοια σου, και θα γίνει όπου να ?ναι σαν αυτές. Την είπαν Έμ-μα, για να φέρνει λίγο προς το mum; Πού να ?ξεραν και το μαμή ή το μεμέ? Βδομάδα έξι με σαράντα, μέρα με την ημέρα, μήνα με το μήνα, η ηρωίδα-μπάρμπι περιγράφει τα συμπτώματά της. Τι εξετάσεις κάνει, τι τρώει, πώς κοιμάται, τις προετοιμασίες για τη γέννα και το μετά. Όλα σε πρώτο πρόσωπο. Υπάρχουν και οι φίλες της Έμμας, που καλύπτουν επιμέρους περιπτώσεις: έγκυος στο δεύτερο παιδί, που έχει να φροντίσει και το πρώτο. Δίδυμη κύηση, από εξωσωματική. Εγκυμοσύνη με επιπλοκές.
Από το χθεσινό παστίτσιο έμειναν μόνο τα καμένα μακαρόνια. Λιγούρα, αναγούλα, καούρα. Είτε φάει, είτε δε φάει. Οι ορμόνες μου παίζουν παιχνίδια, γράφει η Έμμα στο Ημερολόγιο. Το μωρό πιέζει το διάφραγμα. Η Έμμα πάλι ή η μαία;
Τη νύχτα δυσκολεύεται να κοιμηθεί. Δεν κάνει να ξαπλώσει ανάσκελα: η φουσκωμένη μήτρα πλακώνει το πεπτικό και τη μεγάλη φλέβα που πηγαίνει αίμα από τα κάτω άκρα στην καρδιά. Πέφτει στο πλάι, με μαξιλάρια να στηρίζουν την κοιλιά της. Ξυπνάει κάθε τόσο μουδιασμένη. «Μέχρι στιγμής είχα καλή εγκυμοσύνη» είπε στο γκρουπ πριν από λίγο. Να μην γκρινιάζει και συνέχεια. Αναμένεται να δείχνεις κάποιον ενθουσιασμό. Ή, τουλάχιστον, στωικότητα. Τι σόι μάνα θα ?ναι εκείνη που μεμψιμοιρεί ήδη από τώρα;
Έγκυος που χωνεύει δίπλα στο παράθυρο. Σαν παρωδία τίτλου πίνακα ζωγραφικής. Σε τόνους κρεμ, κίτρινους, μπλε ?σκυμμένο το κεφάλι με το ολλανδέζικο σκουφάκι?, κομματιαστά προβάλλει η ελαιογραφία στο μυαλό της. Γιαν Βερμέερ. Γιοχάνες βαν ντερ Μέερ. Μπορεί και να ?ταν έγκυος η Γαλατού. Έχει ανασκουμπωμένη την ποδιά της, είναι κι η φούστα της φαρδιά. Την κοιλιά της, τη μισοκρύβει το τραπέζι κι οι πήλινες κανάτες με το γάλα. Λένε πως ο Βερμέερ έβαζε camera obscura για να δει τη φωτοσκίαση. Πώς χύνεται το φως απ? το παράθυρο. Σκέψη που την επαναφέρει στην πεζή πραγματικότητα, θυμίζοντάς της ότι πρέπει να τ? αλλάξουν. Θέλουν επισκευή κι άλλα παράθυρα, αλλά επείγει πάνω απ? όλα της κουζίνας. Έχει σκεβρώσει σε βαθμό που δεν ανοίγει. Ο τελευταίος ένοικος το έβαψε κλειστό. Το μάτι πέφτει στη μαυρίλα που έχει πιάσει το ξύλο στις γωνίες, από τους υδρατμούς που κολλάνε στα τζάμια.
Μια-δυο φορές, είν? αλήθεια, την πιάνουν και την Έμμα οι μαύρες της. Έχει προηγηθεί επίσκεψη της πεθεράς, τη μία. Την άλλη, ο άντρας της πήγε με φίλους να τα πιει κι άργησε να γυρίσει. Γράφει στο Ημερολόγιο πως έβαλε τα κλάματα, κι ηχεί απολύτως πιστευτή. Πάντως, η αιτία για το ξέσπασμα είναι ξεκάθαρη, και περιττό να πούμε, το ξεπερνάει γρήγορα. Την Έμμα πουθενά δεν τη βλέπουμε ακίνητη μπροστά στο παράθυρο, ν? αναρωτιέται δίχως ίχνος υγρασίας στα μάτια:
«Γιατί το έκανα αυτό;»
«Γιατί εσύ κάνεις ό,τι κάνουν οι άλλοι».
«Σου πήγαν όλα μια χαρά, και ψάχνεις τώρα κάτι να γκρινιάζεις».
Έτσι αποφάνθηκαν οι κολλητές της. Ακαδημαϊκός και άτεκνη γιατί το επέλεξε, η πρώτη. Της δάνεισε και το υφαντό παλτό. Με τρεις αποβολές η δεύτερη, και προσπαθεί μ? εξωσωματικές. Κι οι δυο Ελληνίδες.
«Να δεις που γρήγορα θα θέλεις και δεύτερο» δε χάνουν ευκαιρία να την τσιγκλίζουν.

*

Βικτοριανά τουβλάκια και παλιές υδρορρόες. Αν εξαιρέσεις μια ταμπέλα που γράφει Swimming Pool, δεν ξεχωρίζει απ? τα διπλανά διώροφα. Στο εσωτερικό, ξύλινη κιονοστοιχία, μπογιατισμένη μ? άσπρη ξέξασπρη και μπλε λαδομπογιά. Η οροφή, ένα γαλάζιο εξαντρίκ που κάνει το νερό πιο τιρκουάζ κι απ? τα πλακάκια της πισίνας. Και οι κολυμβητές εδώ δεν έχουν ξέφρενους ρυθμούς. Συνταξιούχοι με μαδημένο τρίχωμα στο στέρνο, που την αφήνουν να τους προσπεράσει. Μητέρες με μικρά παιδιά, που την εντάσσουν ήδη στη δικιά τους παράταξη και της χαρίζουν αφειδώς χαμόγελα αλληλεγγύης. Κυρίες μιας κάποιας ηλικίας, που μπαίνουν στο νερό φορώντας τα χρυσαφικά τους και ξώφτερνα παπούτσια της θάλασσας, σαν από φόβο μην πατήσουν αχινό. (Πόσο ξίγκι έχουν οι κοιλιές τους; Πόσες γέννες;)
Τυχαίνει μια στις τόσες να δεις κανέναν που πληροί άλλες προδιαγραφές, και απορείς τι θέλει εδώ. ?λλων προδιαγραφών της φάνηκε, όταν την πήρε είδηση στην είσοδο, μπαίνοντας στο κολυμβητήριο με τον Κώστα. «Σ? αρέσει αυτή;» πήγε να ξεκινήσει το παιχνίδι τους. Τους είχε γυρισμένη την πλάτη, αλλά πρόσεξε την κόμη της. Και τον κώλο της. ?σσ-ο, τον λένε στη συνθηματική τους γλώσσα: ρίζα απ? τ? αγγλικά κι ελληνική κατάληξη. Ταξινομούν κατά σχολές. ?σσος Μαν Ρέι, η προτίμησή της. Λίγο αχλαδωτός. Όπως στη Γυναίκα με Πλάτη-Τσέλο. Le Violon d?Ingres. Που δε θυμάται αν έχει, αλλά φαντάζεται πως έχει και τα δυο λακκάκια πάνω απ? τους γλουτούς. Δεξιά κι αριστερά απ? τη ραχοκοκαλιά. Συμμετρικά, όπως οι εγκοπές σε σχήμα άγκιστρου στο σώμα των εγχόρδων.
Κάποτε εξασκούνταν συνεχώς. Μες στο μετρό, σε παμπ, σε σινεμά, σ? εστιατόρια. Όποια τους άρεσε ?συνήθως χάζευαν γυναίκες?, την άρχιζαν στο ξόμπλιασμα. Λες κι ήθελαν να επιβεβαιώσουν ότι τα γούστα τους παρέμεναν κοινά. Μια απιστία, στη σκέψη μόνο ?στην πράξη δεν ετίθετο θέμα?, πολύ ευχαρίστως την έκαναν μαζί. Έπαιζαν ξένοιαστοι, μια που δεν καταλάβαιναν οι γύρω. Και να βρισκόταν κάποιος που ήξερε ελληνικά, είχαν εφεύρει λέξεις συνθηματικές. Όπως τη λέξη άσσος, για παράδειγμα. Αυτά, μέχρι πέντε-έξι μήνες πριν.
Τώρα ο Κώστας προφασίστηκε πως δεν την είδε. Δήθεν δεν πρόλαβε. Μέχρι να δώσει προσοχή στο σήμα της, η κοπέλα είχε εξαφανιστεί πίσω απ? την πόρτα που έβγαζε στ? αποδυτήρια. Την κρίσιμη στιγμή, εκείνος έψαχνε στο σάκο του να βρει το πάσο του.
Επίτηδες το έκανε, κι ας το αρνιόταν. Δικαιολογίες, για να μην τη συγκρίνει νοερά με άλλη που δεν ήταν έγκυος. Γιατί το πρήξιμο, τα πρόσθετα κιλά κι οι νέες της συνήθειες τον απωθούσαν. «Πώς είναι δυνατόν να μην την πρόσεξες;» τον ρώτησε ενοχλημένη. «Για να κολυμπήσουμε δεν ήρθαμε;» δοκίμασε να τη φρενάρει αυτός, κι έγινε έξαλλη. Τον άφησε σύξυλο, και πήγε στο μηχάνημα να πάρει σοκολάτα. Είχε ψιλά, έτοιμη ήταν να πατήσει το κουμπί. Έσπευσε πίσω της, την έπιασε ελαφρά από το μπράτσο.
«Τι γάιδαρος!» του επιτέθηκε έξω φρενών. Βέβαια, αυτός δεν έπαιρνε κανένα ρίσκο. Δεν είχε φορτωθεί τόσα κιλά ? ποιος ξέρει πόσα θα προστεθούν μέχρι το τέλος. Δε ζούσε με την αγωνία πως μια απ? αυτές τις μέρες στην κοιλιά του θα ξεπρόβαλλαν ραγάδες. Κι όταν γεννιόταν επιτέλους το μωρό, σε τι θα του άλλαζε το πρόγραμμα; «Δε σε πίεσα εγώ, μόνη σου το θέλησες» την έβαλε στη θέση της. Και μήπως εννοούσε το αντίστροφο: Εγώ δεν το ήθελα, εσύ με πίεσες. Γρήγορα ξέσπασε καβγάς εφ? όλης της ύλης. Η μάνα του, που τους τα ?χε πρήξει με τα πότε και πότε. Η δικιά της, που διεκδικούσε τη μερίδα του λέοντα. Η ανταγωνιστικότητα που είχε επιδείξει σε ζητήματα καριέρας. Είπε ο γάιδαρος ?η γαϊδάρα, διόρθωση? τον πετεινό κεφάλα. Και ούτω καθεξής. Τι το ?θελε να ?ρθει μαζί της στην πισίνα;
Φάτσα απέναντι, τους παρακολουθούσε η ρεσεψιονίστ απ? το γκισέ. Από το ύφος και τον τόνο της φωνής πρέπει να καταλάβαινε ότι ξεχέζονταν. Για τα προσχήματα, κρατούσε ανοιχτή μπροστά της μια σκατοεφημερίδα. Μαύρισμα από σολάριουμ, χρυσά δαχτυλίδια που ξεπερνούσαν σε αριθμό τα δάχτυλα, εξεζητημένο μανικιούρ με διαμαντάκι κολλημένο στο νύχι. Σίγουρα θα ?χε άντρα και παιδιά που την είχαν μετατρέψει σε σκλάβα τους. Με δαχτυλίδια, μανικιούρ, σολάριουμ είχαν εξαγοράσει την υποταγή της. Σκέψου να καταντούσε κάπως έτσι.
«Έλα, ρε Έλλη» ο Κώστας πήγε να την καλοπιάσει. «Κι οι δυο το θέλαμε. Τόσο αδύναμοι είμαστε, να εξαρτώνται οι αποφάσεις μας απ? τις επιθυμίες αλλονών;»
Συνήλθε το ίδιο απότομα και ανεξήγητα όπως είχε εκραγεί λίγο πιο πριν. Όχι, δεν έμεινε έγκυος για να ευχαριστήσει τους απέξω. Και το παιδί, θα το αντιμετώπιζαν αλλιώς. Ούτε θα καταντούσαν από τους γονείς που τους λυπάσαι. Όφειλε να την κόψει πια την γκρίνια. Αν μη τι άλλο, αντενδείκνυται για τις εγκύους να ταράζονται. Μέχρι και ταξιδάκι στην Πράγα τους υπόσχονταν οι μέλλουσες γιαγιάδες, για να την ευχαριστήσουν. Όταν μια γυναίκα βρίσκεται σε ενδιαφέρουσα, το μάτι της πρέπει να φχαριστιέται. (Το απόφθεγμα, όχι της μαμάς της βέβαια. Της δικιάς του.)

Χώρισαν μονοιασμένοι, μ? ένα πεταχτό φιλί στα χείλη, επειδή της το ζήτησε. Μπαίνοντας στα γυναικεία αποδυτήρια, έψαξε να βρει την κοπέλα που εν αγνοία της έγινε αφορμή για ν? αρπαχτούν. Ήταν περίεργη να δει τι έλεγε από φάτσα. Τέτοια ώρα δεν είχε κόσμο, κι οι περισσότερες καμπίνες ήταν άδειες. Η τύπισσα όμως δε φαινόταν πουθενά. Πέτυχε μόνο μια μαμά που έντυνε το παιδάκι της. Έφευγαν, ευτυχώς. Ένα μυξιάρικο λιγότερο στην πισίνα, να τσιρίζει και να πιτσιλάει τον κόσμο με νερά. Ούτε κι η ίδια ήξερε γιατί, αλλά δεν ήταν σήμερα σε μόουντ εγκυμοσύνης.
Στο κουλουάρ αργής κολύμβησης ξεκίνησε με πρόσθιο ? το πρόσθιο όσων μόλις και μετά βίας καταφέρνουν να επιπλεύσουν: ανοιγοκλείνουν χέρια-πόδια, κρατώντας το κεφάλι τους ψηλά και κάνοντας απότομες συσπάσεις προς τα πίσω στο παραμικρό ρυτίδωμα του νερού, σάμπως για ν? αποφύγουν το σκαμπίλι που έτοιμο είναι να τους ρίξει κάποιο αόρατο χεράκι. Όμως σιγά σιγά η διάθεσή της βελτιώθηκε. Η άνωση της έδινε μια ευκινησία αδιανόητη? έχοντας μπει στην τελευταία τριμηνία, ήταν φορές που της φαινόταν ότι την είχε χάσει ανεπιστρεπτί. ?ρχισε να βουτάει και το κεφάλι, συγχρονίζοντας μαζί και τα χέρια της σε κάθε ώθηση προς τα μπρος. Τώρα κατέβαλλε συνειδητή προσπάθεια, λες κι ήθελε να εντυπωσιάσει κάποιον αθέατο κριτή. Μπροστά του δεν έπρεπε να δείχνει σαν τις κυρίες με το πλαστικό σκουφάκι, που πάνω απ? όλα τις απασχολεί μη βρέξουν τα μαλλιά τους.
Χωρίς φακούς επαφής, ένιωθε την ελευθερία που δίνει μερικές φορές η άμβλυνση της όρασης. Κάτω απ? την επιφάνεια του νερού, το τιρκουάζ άλλαζε υφή σαν το μετάξι, κι όταν αναδυόταν για να πάρει αναπνοή, αντίκριζε για μια στιγμή τον φωτεινό ορίζοντα μιας αδιασάλευτης, πρωτόγνωρης πραγματικότητας. Έτσι μπορούσε να αναμετρηθεί με το μωρό στη μήτρα της. Ανάδευε μες στον αμνιακό του σάκο ?μια μικροσκοπική ιδιωτική πισίνα? κι έβλεπε επίσης θαμπά. Η παλιά δοξασία πως τα μωρά γεννιούνται τυφλά, είχε διαβάσει κάπου ότι διαψεύστηκε προ πολλού. Ακόμη και τα εφταμηνίτικα ξεχωρίζουν το φως και τα σχήματα. Σαν να ?θελε να τη διαβεβαιώσει ότι η αρμονία αυτή δεν ήταν φαντασίωση, το μωρό άρχισε ξαφνικά να κλοτσάει με δύναμη, συντονίζοντας το ρυθμό του με τον δικό της. Το υγρό στοιχείο ήταν η κούνια που στο λίκνισμά της έπαιρναν φόρα και οι δυο.
Σε μια στιγμή της ήρθε στο μυαλό κάτι που είχε διαβάσει στην εφημερίδα χρόνια πριν. Για μια ξένη που γέννησε μόνη της σ? έρημη ελληνική παραλία. Πώς τόλμησε να κάνει κάτι τέτοιο; Μήπως ήταν δική της επινόηση; Θυμόταν όμως ολοκάθαρα τη στήλη που φιλοξενούσε την είδηση, κι ότι την είχε δείξει στη μητέρα της σαν κάτι που θα την ενδιέφερε. Κι επίσης, τη λεπτομέρεια πως η λεχώνα με το νεογέννητο ξεπλύθηκαν στην πρωινή θάλασσα. Κάποιος τους περιμάζεψε στο τέλος και τους πήγε στο νοσοκομείο, όπου απλώς πιστοποιήθηκε πως όλα ήταν καλά.
Κατέληξε στα ντους, νιώθοντας ευφορία σωματική, μαζί και ψυχική: αν εξακολουθούσε έτσι, θα γλίτωνε τον κίνδυνο να μείνει φάλαινα για πάντα. Τότε, σαν να είχε εισακουστεί η επιθυμία της κι έπαιρνε σχήμα και μορφή μπροστά στα μάτια της σ? ένα ξένο κι όμως ταυτόχρονα οικείο σώμα, ήρθε να ξεβγαλθεί δίπλα της μια γυναίκα που δεν την είχε προσέξει προηγουμένως στο νερό. Κι αυτή έγκυος, τουλάχιστον έξι μηνών, μόνο που αντί για φάλαινα ήταν δελφίνι. Στο πλάι, ο κορμός της ένα ωραίο ξ μικρό. Στήθη που οι θηλές τους έμοιαζαν βλέφαρα ηδυπαθώς κλειστά. Μια σκούρα γραμμή ?χνάρι των ορμονών που αυξάνονται όσο η εγκυμοσύνη πλησιάζει προς το τέλος της? κατέβαινε απ? τον ομφαλό μέχρι το τρίγωνο της ήβης της. Linea nigra.
Την αναγνώρισε αμέσως. Λίγο μετά, στεγνώνοντας κι οι δυο τους τα μαλλιά τους στα σεσουάρ που λειτουργούν με κέρμα, το επιβεβαίωσε κι απ? τους βοστρύχους της. Ήταν η κοπέλα που τράβηξε την προσοχή της μπαίνοντας στο κτίριο. Που ο Κώστας ισχυρίστηκε πως δεν την είδε. Που στην αρχή ούτε κι εκείνη είχε προλάβει να τη δει προφίλ ή ολόκληρη στραμμένη προς το μέρος τους. Που τίποτα στο σώμα της, όπως τους γύριζε την πλάτη της, δεν πρόδωσε πόσο προχωρημένη ήταν η εγκυμοσύνη της.

(Δεκέμβριος 2009)


Λίστα όλων των Συγγραφέων