Συγγραφέας του μήνα

Φώτης Καλαμαντής

Ο Φώτης Καλαμαντής γεννήθηκε στην Αθήνα όπου τελείωσε το Βαρβάκειο Πρότυπο εξατάξιο γυμνάσιο. Είναι Διπλωματούχος Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ, με μεταπτυχιακές σπουδές στην Διοίκηση Επιχειρήσεων και ζει με την γυναίκα του και την κόρη τους στην Αθήνα όπου εργάζεται σε εταιρία σύγχρονων τεχνολογιών.

Έχουν εκδοθεί τα ακόλουθα μυθιστορήματά του:
• «GAME OVER», 2005, εκδόσεις ΚΡΙΤΙΚΗ
• «ΕΝΤΕΛΩΣ ΚΟΥΚΟΥΡΟΥΚΟΥ», 2007, εκδόσεις Athens Voice BOOKS
• «GAME OVER II – Δεν Υπάρχουν Αθώοι», 2010, εκδόσεις Athens Voice BOOKS

Προσωπική ιστοσελίδα: http://kalamantis.blogspot.com/

Απόσπασμα από το τελευταίο μυθιστόρημα του Φώτη Καλαμαντή
«GAME OVER II – Δεν Υπάρχουν Αθώοι»


Ο Μακριπίδης ένιωσε ότι είχε χάσει τη γη κάτω από τα πόδια του. Όλα τα πιστεύω του ανατρέπονταν διαδοχικά το ένα μετά το άλλο και στη θέση τους έμενε μια μαύρη θλιβερή τρύπα. Πίστευε ακράδαντα σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ότι χρέος της αστυνομίας είναι να υποδεικνύει το καλό και το κακό με τρόπο αυθαίρετο, κατά συνέπεια προφανή και ότι ο κατηγορούμενος διδάσκεται ότι είναι ένοχος με μαθήματα όσο χρειάζεται εντατικά.
«Σκέφτηκα ότι…»
Ο προϊστάμενός του, ο Μπήτρος, τον έκοψε σηκώνοντας το χέρι αυστηρά.
«Δεν νομίζω ότι ο μισθός σου είναι αρκετός για να σκέφτεσαι τόσο πολύ! Να λειτουργείς περισσότερο και να σκέφτεσαι λιγότερο!».
Σηκώθηκε και κάνοντας το γύρο του γραφείου του πήγε στο παράθυρο. Έμεινε εκεί κοιτάζοντας την κίνηση στην λεωφόρο Αλεξάνδρας και μίλησε ήρεμα τώρα, χωρίς να σηκώσει τα μάτια του από τον δρόμο. «Μακριπίδη μπαίνουμε σε μια νέα εποχή, σε μια νέα νομιμότητα. Ξαναγράφονται οι ορισμοί. Από τότε που υπάρχουν νέες επιστήμες υπάρχει και μια νέα ηθική, είναι φυσικό. Αυτό είναι η πρόοδος! Ο Γαλιλαίος το είπε από τον δέκατο έβδομο αιώνα, τουλάχιστον έτσι λέει ο Μπρεχτ στο έργο Η ζωή του Γαλιλαίου. Έχεις διαβάσει Μπρεχτ; Να διαβάσεις, είναι πολύ διαφωτιστικός. Κατά συνέπεια ξεκόλλα και μην μπερδεύεσαι. Να λειτουργείς μονίμως με συγκεκριμένο τρόπο και όχι κατά περίπτωση. Στην εποχή μας ο πιο πολύς κόσμος θεωρεί ότι τα ζητήματα είναι τεχνικά, δυστυχώς αυτό είναι το αποτέλεσμα της κουλτούρας της πληροφορικής που διαδόθηκε ευρύτατα: Μόνο άσσοι και μηδενικά. Βάλ’ τα στον πίνακα και λύσε το πρόβλημα. Επειδή “ένα“ ίσον “ναι” και “μηδέν“ ίσον “όχι” νομίζουν ότι “μηδέν“ και “ένα“ κάνει “ίσως”… Τρίχες! Τίποτα δεν κάνει! Κι όμως, μ’ αυτό τον τρόπο σκέψης φτάσαμε εδώ πού φτάσαμε: Να ζητάς μια αφήγηση και να σού δίνουν μια βάση δεδομένων!».
Βλέποντας την απορία να σχηματίζεται στο αξιοθρήνητο μούτρο του Μακριπίδη ο Μπήτρος συγκράτησε τα νεύρα του και είπε με γλυκιά φωνή: «Θα σου το κάνω πιο απλό: Την ιστορία αυτή με τα “τεχνικά ζητήματα” χέστην! Τα ζητήματα ήταν και θα είναι πάντα θέμα προσέγγισης και προσαρμογής στα δεδομένα! Μην ψάχνεις για τη μια αλήθεια, οι νευροεπιστήμονες λένε ότι ο εγκέφαλος κατασκευάζει συνέχεια μόνος του δικές του πραγματικότητες. Σημασία έχει εσύ να είσαι πρακτικός, να έχεις αποτέλεσμα! Το κλειδί είναι η ιεράρχηση, αυτό να θυμάσαι! Ιεράρχηση είναι η ταξινόμηση των περιπτώσεων από πάνω προς τα κάτω, από το πολύ στο λίγο, από το σημαντικό στο ασήμαντο. Και να ελέγχεις την κατάσταση μόνο μέχρι εκεί που η προσπάθεια αξίζει τον κόπο, όχι στα παρακάτω επίπεδα, αλλιώς θα εξαντληθείς. Θα καείς! Το έγκλημα δεν θα μπορέσεις ποτέ να το σταματήσεις εντελώς. Ποτέ! Το έγκλημα είναι πιο ευέλικτο από μας, δεν καταλαβαίνει από ρυθμιστικούς κανόνες και νομοσχέδια, ούτε το ενδιαφέρει η κοινή γνώμη. Άρα όλη η προσπάθεια πρέπει να γίνει για να το έχεις κάτω από κάποιο έλεγχο, τουλάχιστον! Ξεκινάς απ’ τους μεγάλους, εκεί χρειάζεται προσοχή, μπορείς να έρθεις σε συμφωνία: Εντάξει παιδιά, σας κατανοώ, αλλά μην το παραγαμάτε, περιορίστε τη δραστηριότητα στα απολύτως απαραίτητα για να υπάρχει μια ισορροπία! Και μαζεύτε και τους αλήτες απ’ το δρόμο, περιορίστε τους εσείς για να μπορούν τα παιδιά μας να παίζουν ξένοιαστα στο πάρκο! Κι εκεί σταματάς».
Ο Μπήτρος κοίταξε τον υφιστάμενο για να δει αν τον παρακολουθούσε με προσοχή. «Αυτό δεν είναι Δημόσια ασφάλεια Μακριπίδη; Σήμερα είμαστε όλοι επιχειρηματίες και κάθε επιχείρηση είναι ένας συμβιβασμός, γι αυτό λέγεται “σύμβαση” το συμβόλαιο… Εντάξει, κάποιοι μπορεί να χρειαστεί να πληρώσουν και για προστασία, αλλά μήπως κι εσύ κι εγώ δεν πληρώνουμε; Τι είναι η κοινωνική ασφάλιση και τι δουλειά κάνουν οι ασφαλιστικές εταιρίες; Προστασία δια παν ενδεχόμενον δεν πουλάνε; Σήμερα τα ενδεχόμενα έχουν αλλάξει, οι συνθήκες εξελίσσονται, δεν είναι οι ίδιες όπως πριν από σαράντα χρόνια, πρέπει να διευρυνθούν οι καλύψεις έναντι κινδύνων, να εκσυγχρονιστούν οι ασφάλειες! Αυτό κάνουμε εμείς, φροντίζουμε να υπάρχουν σε όλα αυτά επικαιροποιημένοι κανόνες!».
Ο Μπήτρος σταμάτησε για λίγο και συνέχιζε να δείχνει ήρεμος, αλλά αμέσως ξαναφούντωσε σαν να θυμήθηκε κάτι.
«Κι εσείς πάτε και τα βάζετε με τον Καράμπαλη! Τι βρήκατε, μου λες; Το μόνο που μπορούμε να του προσάψουμε σαν Δίωξη είναι ότι μια υπάλληλός του φεύγοντας το απόγευμα άδειασε το τασάκι του αυτοκινήτου της στο δρόμο! Μακριπίδη, έχεις δρόμο μπροστά σου, αυτό σου λέω!».
Ο αστυνόμος χαιρέτησε και πήγε στο γραφείο του με ύφος δαρμένου σκυλιού, που ενώ φέρνει στον κύριό του συστηματικά εδώ και χρόνια τις μαύρες παντόφλες, εκείνος μια μέρα, χωρίς προειδοποίηση, ρωτάει έξω φρενών πού είναι οι καφετιές! Σωριάστηκε στην καρέκλα και άρχισε να τακτοποιεί μηχανικά την επιφάνεια του τραπεζιού πετώντας στο καλάθι ό,τι θεωρούσε άχρηστο. Σκέφτηκε ότι στην υπηρεσία μάλλον άρχιζε μια νέα εποχή και ίσως κι εκεί θα γινόταν ένα παρόμοιο ξεκαθάρισμα. Δεν ήταν ανόητος, τα μηνύματα του Μπήτρου ήταν σαφή, θα έπρεπε να σκεφτεί πολύ και αν χρειάζεται να αλλάξει, ίσως ο προϊστάμενος είχε δίκιο. Στο μυαλό του Μακριπίδη ο παράδεισος ήταν πάντα ένα μέρος όπου οι ένοχοι πληρώνουν ακριβά για τα εγκλήματά τους βράζοντας σε πελώρια καζάνια, μήπως υπήρχε κάποια ουσιώδης παρανόηση σ’ αυτό; Ίσως έπρεπε να αναθεωρήσει, οι συνθήκες εξελίσσονται είχε πει ο Μπήτρος. Στο κάτω κάτω ακόμη κι ο Ιαβέρης είχε βάλει στο τέλος νερό στο κρασί του, έστω κι αν το είχε κάνει με τόσο μάταιο τρόπο!


Λίστα όλων των Συγγραφέων